2010... en nogal..bewogen jaar.

2010... volgens mij valt er voor mij tot nu toe over geen enkel jaar zoveel te vertellen, als over 2010..

Hoewel.. 2005 was ook niet zo'n makkelijk jaar.. domme dingen gedaan... maar 2010 is voor mij grotendeels 1 doffe ellende geweest.


Al vrij vroeg in januari begon de ellende..  Het ging niet goed tussen mij en mijn huidige vriend. 2 jaar samen geweest, altijd goed gegaan, een toekomst samen gezien, er ook echt in geloofd... maar de laatste maanden ging het niet meer zoals het was.  Nu, achteraf, weet ik nog steeds niet precies wat er nou mis is gegaan. Of het lag aan mijn 'staat van gezondheid' (de depressies, niet lekker in mijn vel zitten) of dat we gewoon uit elkaar gegroeid waren... hoe dan ook, uiteindelijk besloten we samen een einde aan de relatie te maken... een relatie die voor mij heel veel heeft betekend en waar ik nog veel aan terugdenk.
Ik was grotendeels degene die de knoop doorhakte, maar hij was het met me eens..werd er gezegd.
Helaas bleek achteraf toch anders te zijn...   

Te snel raakte ik verliefd, tot over mijn oren, halsoverkop verliefd.  Stom stom stom! Maar ja, met je roze brilletje op je roze wolk...wat doe je dan he.
Dat werd een korte relatie, maar die absoluut de nodige sporen heeft achtergelaten. In geen enkele relatie heb ik me zó klein, zó waardeloos en zó lelijk gevoeld als in deze relatie.. en toch was ik niet eens degene die het uitmaakte... dat was hij.   Uiteraard had dit niets te maken met een zekere vriendin van hem..uiteraard niet... (nog geen week later zat ie in een relatie...met.... juist!)  Ook hoorde ik al heel snel verhalen die mijn vermoedens bevestigden.. hij had me gewoon zwaar bedonderd met haar!

Dit is mij toen zó zwaar gevallen.. ik heb me toen zó rot gevoeld, zó klein, en zó schuldig als ik terugdacht over mijn vorige relatie..waarom moest dát stuklopen?  Wat me ook vreselijk irriteerde is dat hij gewoon niet leek in te willen zien dat hij fout bezig was geweest... ik zal zulke mensen nooit kunnen begrijpen...zo blind voor hun eigen fouten.

Goed, na een paar maand in zo'n gezellig zwart gat te hebben gezeten, kwam ik er weer wat uit en besloot gewoon verder te gaan met mijn leven.  In die tijd is er gelukkig wel iets leuks gebeurd, ik denk één van de weinige lichtpuntjes van 2010... mijn schatje Isis!  Ik had ineen impulsieve bui op een advertentie op marktplaats gereageerd, echter waren alle katjes al vergeven. 2 dagen nadat mijn ex het uitmaakte, kreeg ik een mailtje ..1 van de katjes was nog beschikbaar, de mensen hadden er van af gezien. Dit werd dus mijn Isis, mijn lieve, schattige dametje!

Ik meldde mij op een dag in juli uit pure verveling aan op een datingsite. Onder het mom van "baadt het niet, dan schaadt het niet".  hier heb ik 2 dates gehad... de eerste was een ontzettend aardige gozer, maar er was totáál geen klik helaas.  De tweede... tja...dat was nogal een vreemde avond.
Ik had zijn profiel al wel gezien, maar er nog niet op gereageerd. Toen kreeg ik opeens een berichtje van hem.
Vrij zweverig, maar het trok me wel.  Na een tijdje heen en weer mailen besloten af te spreken..  al met al erg gezellig..tot de waterpijp erbij kwam en meneer dus naar hogere sferen ging.  De avond was apart, veel gepraat en op zich best oke, maar zeker niet voor herhaling vatbaar.
Dit heb ik hem de dag erna ook duidelijk gemaakt..  en toen begonnen de smsjes. hij hield van me, hij miste me, hij zou zichzelf beteren, niet meer roken, hij zou veranderen..

Ik heb dit vrij lang weten af te houden, heb uiteindelijk gezegd wel vrienden te willen zijn en hem te helpen van de drugs af te komen, maar meer niet..

en toen die ochtend dat ik 3 smsjes had, vol lieve woordjes en beloftes..  en dan open je je mailbox en daar staan een paar mailtjes in van héle andere aard..  ik ga hier niet neerzetten wat er precies in stond..maar het heeft me behoorlijk angst aangejaagd.  Dit heeft voor aardig wat nare dromen gezorgd, en wanneer ik op het station loop kijk ik altijd om me heen of ik hem niet zie..

Ik heb me toen ook wel voorgenomen dat ik echt even klaar was met relaties!

In augustus was het gelukkig wel een redelijk leuke maand.
Castlefest was voor mij als 3 dagen paradijs, ondanks het rotweer van de zaterdag.

Helaas kwam voor mij de grootste klap in September.. toen zo plotseling mijn grote kattenvriendje Pinto voor mijn ogen in elkaar zakte en overleed.  Er was niets aan de hand, hij had 's middags nog op het balkon gezeten, genieten van het zonnetje en de wind, lekker stoeien, spelen. Wel viel het me op dat hij niet wilde eten, maar dit baarde me toen geen zorgen.  Ik ging later het huis opruimen, liep naar de keuken, keek om en zag Pinto in de kattenkamer, door zijn acherpootjes zakken, tongetje uit zijn bek, grote ogen, en hij viel om.. Ik heb de dierenarts gebeld, ik moest meteen komen. Ik heb Pinto opgetild en ben hysterisch alle buren langsgegaan, maar helaas niemand met een auto. Ik ben de weg opgerend en heb de eerste auto aangehouden, deze heeft mij naar de dierenarts gebracht, waar ze me alleen konden vertellen dat mijn vriendje er niet meer was. vermoedelijk een hartaanval.. 4 jaar oud pas, dus ze vermoeden een aangeboren hartafwijking..HCM.   mijn lieve vriendje missen valt mij het zwaarst van allemaal.

Veel tijd om erover te treuren had ik niet, want 4 dagen later zat ik met Mystic bij de dierenarts. Ook dit is een paar keer kantje boord geweest, maar gelukkig gaat het nu erg goed met hem. (hierover kan je lezen in mijn vorige blog)

Toch gebeurde er ook wel iets leuks in September. Ik kreeg een berichtje van een lang vergeten profielensite en besloot daar weer eens te kijken en mijn profiel te updaten. Hierop kreeg ik een berichtje van een gozer, en we hebben toen wat heen en weer berichten gestuurd. uiteindelijk msn uitgewisseld en dat was enorm gezellig.  Paar dagen daarna de eerste ontmoeten, die enorm goed ging. het klikte super, maar ik hield bewust de boot af, omdat ik niet wéér gekwetst wilde worden, niet wéér te snel in een relatie wilde duiken.
Hij heeft toen een paar weken zó hard zijn best gedaan om te laten zien dat hij serieus was, zo lief was hij, zo leuk.. "wil je mijn vriendinnetje zijn? "
Tja, halsoverkop toch enorm verliefd, dus dan ga je erop in.

Zo'n anderhalve maand ging dat goed...maar van enorm goed ging dat naar enorm slecht.
Ineens werden afspraken afgezegd, wilde hij tijd voor zichzelf en eigenlijk werd ik gewoon buitengesloten.
Een weekend voor zichzelf, doordeweeks weggaan terwijl hij al niet fit was, ondanks als ie dan het weekend  ziek zou zijn...wat maakt het uit?  inderdaad ziek worden, maar niet zeker weten of hij wel wil dat ik langskom...  dat soort dingen.
Nog steeds weet ik niet wat hier nou mis is gegaan, wie er schuld heeft, misschien hij, misschien ik, misschien allebei... maar het werkte gewoon niet en ik voelde me echt weer miserabel.
Ik heb toen besloten om voor 1x voor mezelf te kiezen, hem te confronteren en als het antwoord niet was wat het moest zijn, ik het zou afkappen. Dit was 3 December. Helaas verliep dit niet zoals ik wilde, maar wel zoals ik verwachtte.
Wéér een klap, wéér die tranen, wéér die ellende.. een aantal dingen die hij zei kwamen behoorlijk hard aan.. ook kon hij echt niet inzien waarom ik vond dat het niet werkte... nogmaals, ik snap niet waarom dat niet kan, zo blind voor je eigen fouten. Maar goed, ik ben blijkbaar een zeur en een claimer, omdat ik graag tijd in een relatie steek, omdat ik graag bij mijn vriend ben en samen dingen doe..  ik zal dit in de toekomst vooraf maar vast duidelijk maken, misschien dat dat helpt.. <_<   

Ook in Oktober gebeurde nog iets rottigs... 2 weken voor de tijd kreeg ik te horen dat mijn contract niet verlengd zou worden..dus per 1 November was ik werloos. gelukkig had ik dit al voorzien en was ik dus al dingen aan het regelen. Dus nu heb ik een WW uitkering. Helaas schiet het nog niet echt op met het vinden van een baan..

Gelukkig dus toch ook wel een paar lichtpuntjes in 2010...  Aan één van de relaties heb ik toch nog wat nieuwe vrienden overgehouden; de komst van kleine Isis was natuurlijk geweldig, en Mystic heeft de hele heksenketel overleefd..dus een totáál rampzalig jaar was het niet... maar toch.. het merendeel..

Dus momenteel ben ik werkloos en single... dan kan het vanaf hier alleen nog maar beter gaan, toch?

Nog maar 25 dagen tot oud en nieuw... een nieuw jaar, nieuwe kansen en hopelijk leuke dingen!!


Erger dan dit jaar kan het niet worden lijkt me... :-p

Laat 2011 maar komen!

Mystic wil nog even wat zeggen... :)

Hallo :-)

Het vrouwtje vond dat ik na al jullie lieve woordjes, draaiende duimen en enorme steun ook wel even zelf mocht toespreken. Nou ja, dat doe ik dan graag, wel goed luisteren dan he, want ik ben dol op aandacht! :-)

Zoals jullie dus weten ben ik een tijdje ziek geweest.
Eind September kon ik niet meer plassen en het vrouwtje is toen met mij naar de dierendokter gegaan.
Deze zei dat ik héél erg ziek was en dat hij mij meteen moest helpen, anders zou het niet goed aflopen.. ik had blaasgruis en dat zorgde ervoor dat ik verstopt ging zitten.
Die meneer heeft mij toen geprobeerd zo'n buisje bij mij in te brengen, waardoor mijn plasje uit mijn blaas zou lopen. Het lukte die meneer alleen niet zo goed, volgens het vrouwtje is hij wel 3 kwartier bezig geweest.
Uiteindelijk lukte het en mocht ik naar huis.

Een paar dagen later was ik wéér ziek en kon ik wéér niet plassen.  Het vrouwtje heeft toen met de dierendokter gesproken en hij zei dat dat buisje dus niet genoeg werkte en dat ik dus geopereerd zou moeten worden.
Toen zijn wij naar een andere plaats gegaan, naar een kliniek voor zieke dieren. Het vrouwtje heeft mij toen achtergelaten bij een meneer in een witte jas.
Weet je wat die meneer heeft gedaan?? hij heeft een vrouwtje van me gemaakt! ja, echt! :-o  hoe kan hij??
Ik was al een stuk van mijn stoere mannelijkheid verloren toen mijn vrouwtje mij ooit naar de dierenarts bracht om te 'laten helpen', maar nu heb ik ook geen piemeltje meer!! :-(  Ik ging slapen en toen ik wakker werd, was die weg!
Ik vind dit nog steeds wat vreemd, maar ik raakte hier gelukkig redelijk snel aan gewend.
Volgens mijn vrouwtje was ik zó erg ziek, dat de meneer in de witte jas bang was dat ik niet meer wakker zou worden. maar gelukkig is dat allemaal goedgekomen. Volgens het vrouwtje moést mijn piemeltje wel weg, anders ging ik dood :-( nou ja, dat wil ik natuurlijk ook niet.  Dus nu heb ik een vrouwtjes-plassertje. Die raakt minder snel verstopt door gruis.

Toen ben ik een paar dagen daar geweest en toen ging het heel goed en mocht ik weer naar huis. Wel had ik nog zo;n buisje in waar de plas dan uitliep. Vrouwtje moest erg veel dweilen toen haha.  Later mocht dat buisje gelukkig weer eruit en kon ik zelf plassen, al dan wat angstig en moeizaam.

 

Hier zie je mijn vrouwtjes-plassertje.  mijn buikje is nog wat rood, dat komt omdat ik een beetje bloed plaste. niet fijn.


Ik krijg nu speciale brokjes, die ik gelukkig erg lekker vind. die zorgen ervoor dat ik geen gruis meer krijg.
Ook krijg ik nog wat pilletjes, al vind ik die niet zo lekker dus het vrouwtje moet veel moeite doen om die bij me naar binnen te krijgen. wil ik niet! puh!

Dat ging een hele tijd goed, totdat ik in november ineens erge blaasontsteking kreeg, dat deed zeer bij het plassen joh! Ik heb toen nog meer pilletjes gekregen, maar die wilde ik niet. En toen stopte ik met eten en moest ik veel overgeven en gingen we wéér naar de dierendokter. Die zei dat ik vreemd genoeg wéér verstopt zat! De dierendokter zei ook dat mijn blaas en mijn plasbuis-spier niet goed met elkaar praatten...rare dokter, die kunnen toch ook niet praten? Hij zei dat wanneer mijn blaas een plasje erin had zitten, die tegen de plasbuis-spier zei dat hij het plasje eruit wilde en dan dus ging duwen.De plasbuis-spier luisterde dan echter niet en ging heel strak dichttrekken, waardoor het plasje er niet uit kon.
Dus moesten we weer met erge spoed naar die kliniek voor zieke dieren.

Het vrouwtje heeft mij toen weer achter moeten laten bij zo'n meneer in een witte jas. Die meneer vond ik eigenlijk niet zo aardig, want die ging met een naald in mijn blaas! En dat deed ZEER! .. :-(  of nou ja...eerst eventjes, daarna voelde ik eigenlijk alleen een soort opluchting. Het vrouwtje was daar gelukkig bij en zij vertelde me dat die naald mijn plas uit mijn blaas haalde. :-o Hm..vreemd, maar ik voelde me er al wel een stukje beter door.

Nou ja, en toen later waren er allemaal lieve mensen, net zoals mijn vrouwtje, maar dan ook in die witte jassen. Die gaven mij eten en gingen met mij kroelen enzo. <3  Af en toe kwam er wel eentje om prikjes te geven of te kijken naar de naald die in mijn pootje zat.. infuus noemen ze dat geloof ik. 

Weer later voelde ik me helemaal niet fijn. De witte jas meneer zei iets over een plasje dat in mijn buik lekte... snap ik niet, dat klopt toch niet? :-S  Daarna ben ik ineens gaan slapen dus ik weet niet wat er toen is gebeurd. Maar toen ik wakker werd, had ik ineens allemaal kale plekken!  mijn mooie vacht, geruïneerd!  Nou ben ik een stoere vent dus ik geef er niet zoveel om dat mijn vacht niet netjes zit...maar allemaal kale plekken? 

Ik ging me daarna steeds beter voelen en ze waren allemaal héél lief voor me. Lekker eten, vers water, lekker kroelen... maar ik wilde toch erg graag naar huis.
Dus ik was hééél blij toen ik mijn vrouwtje weer zag en ik mee naar huis mocht! :cheer:

Nu ben ik dus weer lekker warm thuis. Ik lig constant op schoot bij het vrouwtje. Lekker warm voor mijn blote buikje... willen jullie mijn oorlogswonden zien??


Kijk!! mijn nek!! een grote kale plek! Ik vraag me af wat ze daar hebben gedaan...het vrouwtje wist het ook niet  :-S

En een kale plek op allebei mijn voorpootjes! daar hadden van die kleine buisjes in gezeten waar water doorheen stroomde ofzo...dat 'infuus' ding

Brrr! koud, dus gauw een foto maken! mijn buikje, mijn mooie buikje, kaal!  :-(  en er zit zo'n gek plekje op nu. volgens het vrouwtje mag ik ook niet aan dat plekje komen, daarom heb ik nu weer zo'n vervelende kraag om.











 

Kijk, hier zie je de kleine plekjes. Volgens het vrouwtje is de meneer in de witte jas daar iets aan het repareren geweest...  ik snap het niet, maar ik hoop dat mijn haartjes snel weer aangroeien, brrr!


Het gaat nu in elk geval heel goed met me  ^_^  Ik eet heel goed, ik drink wat -al gaat dat wat lastig met die stomme kraag- en ik slaap héél veel. het liefste bij het vrouwtje op schoot. vind ze vast niet erg.  Ik was gisteren wel héél erg moe. Het vrouwtje wilde even opstaan, maar ik lag op schoot dus probeerde ze me wakker te maken, alleen sliep ik zó diep dat ik dus niet wakker werd. Vrouwtje schrok daar nogal van, raar vrouwtje. ze moet me gewoon laten slapen,simpel toch?  :-)
Maar goed, uiteindelijk werd ik wel wakker en toen heeft ze me -na een grote knuffel- op het grote kussen gelegd. ook lekker warm!

Ik ben héél veel neusje-neusje aan het doen met mijn vrouwtje, dat vind ik fijn. <3
Het vrouwtje moet dan ook altijd lachen. Ze probeerde er een foto van te maken, maar ik vind dat altijd zo interessant dat ik dan de andere kant op kijk.

Ik word weer moe, dus ik ga lekker nog even de oogjes dicht doen. Lekker warm op schoot...

Ik wil jullie nog heel erg bedanken dat jullie zo lief zijn geweest voor mijn vrouwtje de afgelopen 2 maanden en dat jullie zoveel voor me hebben geduimd en kaarsjes hebben gebrand :) een neusje-neusje voor jullie allemaal!

een grote knuffel van mij, Mystic, en van mijn vrouwtje :)





















 ***********************************

En dan nog even een kleine aanvulling van mijn kant :)

Vorige week vrijdag ben ik dus met spoed naar de kliniek in Putten gegaan. daarover kunnen jullie lezen in mijn vorige blog. (op hyves)

In het weekend dat Mystic daar was hebben ze een paar keer geprobeerd hem te katheteriseren, dit lukte echter totaal niet omdat hij plasbuis-spier zo verkrampt was. Ze hebben zijn blaas dus een paar keer leeg moeten halen door middel van de blaaspunctie. (dus met die naald)

Er werd mij verteld dat het al met al wel beter ging met Mystic. hij at een klein beetje, dronk, lag aan het infuus en was al iets alerter.

Maandagochtend kreeg ik telefoon..er waren foto's gemaakt en er lekte urine in Mystic zijn buikholte! :-o  Vermoedelijk is zijn blaas die nacht gescheurd. Dit was dus een spoedgeval, meteen opereren! Urine is niet zo schadelijk in de buikholte als bijvoorbeeld een darmperforatie, maar dood zou hij er sowieso aan gaan! Ze moesten meteen opereren, en ze wisten niet wat ze er zouden aantreffen... een defect in de blaas zelf zou minder ernstig zijn dan bijvoorbeeld als het ergens verder in de urinebuis zat..

De blaas had vermoedelijk al een zwakke plek gekregen, door de operatie van de vorige keer, de druk die er elke keer op kwam te staan door de persdrang, door de blaasontsteking en misschien ook door de blaaspuncties.. hoe dan ook, er zat nu een scheur in. Dit was gelukkig 'makkelijk' te repareren dan als de scheur ergens anders had gezeten, maar de narcose was nog steeds van levensgevaar voor Mystic..

Spannende momenten dus!! :'( Ik kan je zeggen dat ik me wel eens fijner heb gevoeld.

Gelukkig uiteindelijk het verlossende telefoontje: De operatie was heel goed gegaan, beter dan ze hadden verwacht zelfs! De scheur was gerepareerd, ze hadden Mystic meteen van binnenuit gekatheteriseerd (tja als je daar dan toch bent he) en ze zagen ook dat Mystic een strictuur had, dus een vernauwing in de plasbuis, en die hebben ze ook geopereerd. Van wat ik begreep hebben ze 4 kleine sneetjes gemaakt, hoe dat het verhelpt weet ik ook het, het was zo'n stroom aan informatie. maar als het goed is, zou die spier nu niet meer zo moeten verkrampen. Het was ergens dus nog een 'geluk' dat Mystic zijn blaas gescheurd was, anders hadden ze die strictuur nooit gezien en zou Mystic misschien dáár toch weer problemen door ondervinden.

Ze hebben al met een een liter (!!) bloed, urine en andere troep uit Mystic zijn buikholte gehaald.  De blaas gerepareerd, iets aan die strictuur gedaan...  persoonlijk vind ik dat wel weer genoeg. :-s

Mystic moest de katheter 5 dagen inhouden. Hiermee scheen hij goed te plassen. Vrijdag mocht de katheter eruit en ook toen kon hij zelfstandig prima en pijnloos plassen! :-D

gisterochtend mocht ik hem dan eindelijk weer ophalen!!  Ik ben naar huis gegaan met een erg blije kat!

Mystic is niet van mijn schoot af te krijgen, hij eet, drink en slaapt erg veel haha.

Dus al met al gaat het de goede kant op en we gaan er gewoon vanuit dat dit de laatste ellende in zijn leven is geweest en dat het vanaf nu alleen nog maar goed gaat!

Mystic is nu bijna zo'n 2000 euro waard, niet slecht voor een afvalbakkie  ;-)  míjn afvalbakkie <3

B12 en ik

20 juli, 2010

Deze blog heb ik al eens gepost op mijn hyves, maar omdat niet iedereen hyves heeft plaats ik hem ook hier.

  B12 en ik..

Aangezien ik niet kan slapen omdat ik me beroerd voel, toch maar weer eens een blog hierover.
De vorige blog die hierover ging heb ik verwijderd wegens een te hoog drama gehalte I get that sometimes...

Maar omdat een heleboel mensen in mijn omgeving toch niet helemaal lijken te begrijpen wat het inhoudt, hier mijn verhaal.


Goed, B12 en ik. Veel mensen die mij kennen weten dat ik een B12 tekort heb. maar wat houdt dat nou precies in voor mij en mijn omgeving?

Zo'n anderhalf jaar ben ik eindelijk met mijn klachten naar de huisarts gestapt. Ik was vaak heel erg moe, had last van duizelingen, vlagen van misselijkheid, verminderde eetlust, concentratieproblemen, verminderd geheugen en ik viel regelmatig flauw.

Na daar zo'n 3 maand mee te hebben rondgelopen heeft men mij toch kunnen overhalen om maar eens naar de huisarts te gaan
Ik heb toen bloed laten prikken en daar kwam uit dat ik een B12 tekort had. Een normale waarde ligt tussen de 150 en 700, mijn waarde was 76...

Mijn eerste gedachte was: o, wat extra fruit eten, misschien wat vitaminepilletjes. eitje!

maar nee dus.. zo werkt dat niet. Omdat de B12 niet gewoon wordt opgenomen, moest ik injecties krijgen, die de B12 dus meteen in je spieren spuiten. (joyfull)

Ik kreeg een opstart dosis injecties, 2 x per week, 5 weken lang. Na zo'n injectie voelde ik me behoorlijk beroerd en ik kon er ook goed ziek van zijn, wat dan ook heeft geleid tot een aantal keer ziekmelden op werk.

Ik merkte echter wel dat ik me er wat beter door ging voelen. De misselijkheid was weg, de constante hoofdpijn en moeheid waren ook minder. Af en toe wel een slechte dag tussendoor, maar over het algemeen had ik meer energie.
En het allerbeste was dat ik kon gaan slapen zonder de angst een hartaanval te krijgen!
Ik had namelijk al dik 2 jaar voor die tijd last van hartkloppingen, steken en druk op de borst.
en na een ziekenhuisbezoekje (te danken aan iets teveel Red Bull in combinatie met stress) heb ik een beetje die angst voor een hartaanval
overgehouden.

Hartkloppingen zijn ook een symptoom van B12 tekort en ik merkte dat het minder werd na de B12 injecties, heerlijk!

Ik heb een kleine hartritmestoornis, dus helemaal oke zal het nooit zijn, maar ik kan in elk geval normaal in slaap vallen. (zolang ik maar niet op mijn linkerzijde lig, dat kan ik dan weer niet zonder het benauwd te krijgen)

Helaas ben ik na een tijdje gestopt met de injecties, omdat ik me beter voelde. Ik hoopte dat ik 1 van de mensen was die een tekort had ontwikkeld door een tekort in het eten, maar helaas.
domme ik.

Mijn lichaam neemt de B12 gewoon niet op uit het eten (voornamelijk dierlijke producten) en dus zal ik mijn hele leven lang injecties moeten halen.
Oftewel, ik heb de ziekte van Addison-Biermer.

Nu, dik een jaar later, zijn mijn klachten alweer enkele maanden helemaal terug, wat inhoudt dat ik :

*zowat constant moe ben
*regelmatig last heb van hoofdpijn wat kan doorzetten naar migraine
*ik heb een sterk verminderde eetlust
*gewichtsverlies (daar ben ik dan stiekem wél weer blij mee)
*ik heb snel spierpijn
*ik heb krachtverlies in mijn armen en benen (ik merk het nu heel veel op mijn werk)
*ik heb vaak last van hartkloppingen of steken bij mijn hart (gelukkig kom ik nog wel gewoon goed in slaap)
*ik heb last van stemmingswisselingen en voel me snel down.
*ik kan me soms slecht concentreren
*kom niet uit mijn woorden of kan niet op sommige woorden komen.
*ik vergeet namen of dingen die ik net nog gedaan heb
*sinds 2 weken heb ik last van tintelingen in mijn benen en voelt het soms alsof ze elk moment kunnen doorzakken.

En zo zijn er nog wel meer dingen.



Dus als je me net 2 dagen geleden hebt verteld over die ontzettend leuke gozer, vergeef me dan dat ik zijn naam niet meer weet.
Als je een heel verhaal aan het vertellen bent, denk dan niet dat het me niets interesseert, ik kan me gewoon slecht concentreren.

En als ik me 'weer eens ziekmeld' op werk, geloof me dan als ik zeg dat ik dat liever ook niet deed. Ik zou ook veel liever gewoon mijn werk doen zonder klachten!

Ik zou ook veel liever niet steeds moe zijn, niet steeds hoofdpijn hebben en gewoon genoeg energie hebben voor dingen. Maar die heb ik op het moment gewoon niet.

Het liefste laat ik het ook niet merken, maar geloof me: ik ben elke dag moe en ik heb bijna elke dag wel hoofdpijn of duizelingen, misselijkheid en een gevoel van zwakte.

Ik hoop dat ik het voor jullie nu weer ietsje duidelijker heb gemaakt



voor meer info: http://stichtingb12tekort.nl/informatie/faq


Linda.

relaties en onzekerheden

Onzekerheid.

Iedereen heeft hier wel eens last van, de één meer dan de ander.
Zo ook ik. En het is schijt irritant!

Wat ik vooral vervelend vind, is dat ik tussen mijn 18e en +- 22e veel meer zelfvertrouwen had gekregen.
Ik was minder verlegen, durfde mensen makkelijker aan te spreken en was meer tevreden over wie ik was en hoe ik eruit zag.

Echter gebeuren er dan toch weer dingen die je aan het twijfelen zetten, die je onzeker maken, die een gat slaan in je zelfvertrouwen.... liefde!

Je wordt verliefd, hij ook op jou... dacht je. Je wéét echter dat het een Bad Boy is, een womanizer, een cheater. En tóch ga je om hem geven en word je verliefd. héél erg verliefd.
En dan ga je... plat op je bek!  Met je neus wordt je hard op de feiten geduwd en je hart breekt van ellende.

Gelukkig kom je dit weer te boven wanneer je hém ontmoet. Een geweldig lieve gozer, die nooit tegen je zou liegen, die je nooit zou kwetsen en om wie je ontzettend veel bent gaan geven. je wordt verliefd, je bent 2 jaar lang heel gelukkig samen... en dan loopt het stuk. Hoe, waarom, waardoor... het is niet echt duidelijk. Irritaties, uit elkaar gegroeid, andere wegen ingeslagen... wie zal het zeggen. Echter werkte het niet meer, en dus was ook dat einde verhaal.

Weer een gat in je zelfvertrouwen... als zelfs dié relatie niet stand kan houden..hoe is er dan hoop voor een ander?

Veel te snel ontmoet je iemand en daar word je head over heels stapelverliefd op! Een totaal ander persoon dan je voorgaande relatie. Een persoon wiens hart ook onlangs gebroken is, iemand die flink bedrogen is door zijn lief, iemand die nooit en te nimmer zou vreemdgaan, omdat hij weet hoeveel pijn dit doet.

Iemand die een ontzettend laag zelfbeeld heeft... en die dus álle aandacht eist die je hebt.
En die geef je... je geeft hem al je liefde, al je aandacht, al je energie...
je beloofd je vriendinnen dat je aan jezelf zal denken, dat je jezelf niet zal wegcijferen en dat je er zelf niet aan onderdoor zal gaan..  en toch blijf je geven.

En dan kom je er wéér achter dat je wéér de naïeve, goedgelovige, verliefde muts bent geweest!
Deze persoon bestaat uit leugens, één en al leugens. En het interesseert hem niets hoeveel pijn hij je doet met deze leugens. En deze persoon, die beweert zo erg gebroken te zijn doordat hij bedonderd was, bedonderd jou nu zoveel harder!

En dat gat in je zelfvertrouwen was teveel...

zeker 2 maanden lang was er niets meer dat mij nog vrolijk stemde. Mijn gevoelens waren leeg, nagenoeg weg en ik wist niet meer van mezelf wie ik was of wie ik wilde zijn.


Inmiddels bouw ik stukje bij beetje die zekerheid weer op, groeit mijn zelfvertrouwen weer en durf ik te hopen op de Liefde die mij niét in de rug steekt.

Maar die onzekerheid, wantrouwen... die blijft.  Door schade en schande wijs geworden, misschien. Maar ook wantrouwig en jaloers.

Wanneer iets te mooi is om waar te zijn, is het dat meestal ook. Hetzelfde geldt in mijn ogen nu wanneer een gozer interesse in je lijkt te hebben...deze gozer ziet er goed uit, is lief, grappig... dus er is vast iets niet in de haak.
Misschien is het een grap, wil ie eens kijken hoeveel hij uit me kan krijgen en me dan keihard laten vallen.
Misschien heeft ie een vriendin, of 20 scharrels en ben ik er daar gewoon 1 van.
Misschien is het nep en is het een vent van 55+ achter zijn computer.

Op dat gebied ben ik dus nog erg onzeker, op dat gebied spookt nog altijd de gedachte door mijn hoofd: "hoe kan zo iemand interesse hebben in míj??"

Ik weet wat ik waard ben, ik zal mezelf ook nooit meer voor iemand verlagen, en ik heb me voorgenomen om nooit meer 100% van mezelf te geven als de ander dat ook niet doet.
Maar wat betreft mijn zelfvertrouwen, dat heeft ups en downs.


Dus voor mijn toekomstige partner:  Vergeef me als ik mezelf niet helemaal open stel, vergeef me als ik telefoontjes laat in de avond wantrouw, vergeef me als ik zuchtend naar mezelf in de spiegel kijk en vergeef me als ik regelmatig om bevestiging vraag.

A broken heart needs mending. and it takes some time.

Irritaties in het Horeca leven

Irritaties, ieder beroep heeft ze, zo ook de horeca!

Mijn collega's en ik staan vaak genoeg achter de bar scenario's te verzinnen waarop je normaal gesproken zo'n vervelende of onbeschofte gast zou behandelen, maar wat we uiteraard niet doen.

Al een tijdje wilde ik hier een blog over schrijven, misschien dat jullie er nog wat aan hebben, de volgende keer dat jullie naar een horeca gelegenheid gaan ;-)

Irritaties in de horeca:


1.

Allereerst en vooral: Ik ben niét je slaafje! Ik ben ook je hond niet dus ga alsjeblieft niet fluiten om aandacht!
Knippen met de vingers, "hey jij!" of het trekken aan mijn werkkleding gaat er ook écht niet voor zorgen dat ik je sneller van dienst zal zijn!  Sterker nog, waarschijnlijk bedenk ik me op zulke momenten opééns dat ik toch dringend even naar de keuken moet om een koffiekopje af te wassen!

2.
Stel je voor, je gaat met je gezin uit eten. Prima, gezellig.  Je loopt het restaurant in, dat in de meeste gevallen al wat bezette tafels heeft. Je komt binnen, loopt langs het personeel zonder het te groeten en gaat aan een tafel zitten in de veronderstelling dat je binnen 2 minuten geholpen wordt.

FOUT!!

Regel nummer 1 in de horeca: MELD JE wanneer je binnenkomt! Groet het personeel, geef aan dat je graag een hapje wil komen eten en vraag of er nog een tafeltje vrij is.  NOU EN dat je ziet dat er nog 10 tafels leeg zijn, misschien verwachten wij straks wel een groep van 20 man!

3.
Kom niét zonder te reserveren met een groep van 15+ man binnen op een zaterdagavond om 18:00 en verwacht dan dat er zomaar op magische wijze een tafeltje vrij is. Ga al helemáál niet verontwaardigd reageren wanneer wij u vertellen dat er helaas geen plek voor u is.
RESERVEER! vooral als je met zo'n grote groep bent! 

4.
Grote no-go's zijn ook het zelf pakken van de kaart (Heb geduld! we komen echt wel bij je!) ; met 2 personen aan een 6-persoons tafel gaan zitten ("ja maar er zijn verder geen tafels vrij", geen excuus, MELD JE bij binnenkomst en dan vertellen wij je wel of er misschien binnen afzienbare tijd een tafel voor 2 of 4 personen vrij komt) of je complete bestelling (inclusief eten) al aan de bar komt doorgeven omdat je haast hebt, terwijl je nog niet eens een tafel toegewezen hebt gekregen!

5.
Ook een groot irritatiepunt: ouders met kinderen die éven lijken te vergeten dat ze kinderen hebben.
scenario:   Ober  loopt op een drukke avond naar een tafeltje toe om een bestelling op te nemen. Vader besteld een pilsje en moeders besteld een rosé.  "verder nog iets?"  nee, verder niet.  
Ober maakt drankjes en brengt deze weg. Bij het neerzetten van de drankjes, gaat er ineens een licht op bij moeders en dus besteld ze nog 2 fristi, die was ze vergeten voor de kinderen!
Dus de Ober kan weer terug om 2 fristi op te halen terwijl het al zo druk ís!

Een soortgelijke situatie is wanneer de Ober naar een tafel van pakweg 5 man toeloopt en drinken opneemt. 4 mensen bestellen wat, nummer 5 hoeft niets.  Ober maakt drankjes, brengt drankjes. Bij het neerzetten besluit nummer 5 om de etter te gaan uithangen en besteld 'toch maar een ice-t. mét een citroentje!'.
Ober lacht beleefd, onderwijl in gedachten persoon nummer 5 voor alles uitmaken wat mooi en lelijk is, en loopt weg om het drankje te maken.
Bij het neerzetten van de ice-t, heeft nummer 2 zijn drankje blijkbaar in 1x naar achteren gegooid en besteld dus 'nog maar een pilsje'.  De Ober voelt hem al aankomen en vraagt of er verder nog iemand iets te drinken wil, dit blijkt niet nodig. 
Uiteraard gebruikt de tafel die paar minuten die de ober nodig heeft om het drankje te maken en te brengen om compleet van gedachten te veranderen en om tóch ook nog maar wat te bestellen. en bitterballen.
DOE DIT NIET!!  De bediening heeft wel meer te doen dan 15 minuten bezig zijn met steeds 1 drankje wegbrengen naar 1 tafel!!

6. 
Wij zijn geen créche!  De meesten van ons vinden kinderen heus wel lief en schattig. Wij hebben kleurplaten en speelgoed voor de kinderen om ze zoet te houden en wij snappen ook wel dat u er niet constant op kunt letten, maar ga er niet vanuit dat u rustig buiten uw drankje kunt doen terwijl de kinderen binnen spelen en dat wij er dan maar op letten.   Laat uw kinderen ook niét met hun dozijn race autootjes in het looppad van de bediening spelen!  Genoeg scenario's op te noemen op welke manieren dát lelijk kan aflopen!  Ook het pad bij de deur naar de keuken is géén goede plek om je hummeltje van 1 rond te laten kruipen.


7.
Reageer niet meteen helemaal over de rooie als het even niet gaat zoals u wenst. Wenk gewoon een van mijn collega's, vraag om verduidelijking of geef op een normale manier aan dat er iets mis is gegaan of dat u het ergens niet mee eens bent. Vaak is er prima een oplossing te vinden en hier doen wij ook echt wel ons best voor. Maar ga ons niet meteen afblaffen als we per ongeluk het citroentje bij de tonic zijn vergeten, wij zijn ook maar mensen!


8.
Ik krijg de indruk dat sommige mensen dit doen, puur om te jennen, maar alstublieft, ga niét hele verhalen tegen ons aanhangen als we nét uw hele tafel hebben leeggeruimd en dus aardig wat kilo's aan borden e.d. in onze handen hebben!

Of als u ziet dat ik met een vol dienblad loop, wacht dan even tot ik mijn drankjes heb weggebracht voordat u besluit om informatie te vragen over de gehele historie van de omgeving! Of steek even uw hand de lucht in als sein dat u straks even iets wil vragen, dan kom ik echt wel bij u zodra ik mijn drankjes heb weggebracht!

9. 
En last but not least, een scenario dat o zo vaak voorkomt en waar ik me nog elke keer weer over verbaas:

Gezin komt eten, gezin besteld, gezin krijgt eten. Ober loopt langs, vraagt of alles naar wens is, krijgt hier positief antwoord op en neemt nog een rondje drinken op.  Eventueel komt er naderhand, mochten ze lang tafelen,  nog een keer een ober langs met de vraag of alles nog naar wens is. Gezin is uitgegeten, ober loopt naar de tafel om deze leeg te ruimen en vraagt of alles naar wens is geweest. Alle borden zijn leeg, bij het opnemen van de drankjes werd er positief geantwoord....en tóch wagen zulke mensen het dan om uit hun vel te springen en woedend te vermelden dat het "niet te vreten was!" .  op de vraag wát er dan mis mee was, krijgt hij het antwoord "ALLES!"
ten eerste , 'ALLES', daar kunnen wij niets mee en we zullen het ook zéker niet geloven. in onze ogen bent u nu eigenlijk al afgeschreven. Ten tweede, áls er klachten waren, geef dat dan meteen de eerste keer aan  wanneer de ober hiernaar vraagt! En heb al helemáál niet het lef om dit te zeggen wanneer de borden helemaal leeg zijn! Geloof me, naar compensatie kan u dan fluiten!

En verder nog een paar kleine tips:

- Wanneer wij u groeten, groet ons dan terug!   met een verveelde blik aanstaren, ons negeren of een 'hmpf!' is nou niet iets waarbij wij veel zin krijgen om u te bedienen.

- Kom niét terug omdat er een foutje van €0,05 op de rekening is gemaakt!  (serieus, je hebt ze!)

- Ook al draag ik een naambadge, dan wil dat nog niet zeggen dat ik luister als je mijn naam door het restaurant heen schreeuwt om mijn aandacht te trekken.  Sterker nog, ik heb hier een gruwelijke hekel aan en ik zal dan ook vermoedelijk mijn collega naar u toesturen óf u rustig nog 10 minuten laten wachten.

- Als u ziet dat het druk is, bedenk dan alvast wat u wilt drinken vóórdat u als een bezetene om een ober gaat staan zwaaien. De Ober zal het namelijk écht niet op prijs stellen als hij zich naar u toe heeft gehaast en vervolgens nog 10 minuten aan uw tafeltje moet staan omdat u eigenlijk nog niet in de kaart heeft gekeken, of omdat Oma Betsie nog op het toilet zit!

- Ja, er zit alcohol in uw drankje, als je het niet proeft mag ik je niet meer serveren want dan heb je al genoeg op.

- Vraag niet ons complete assortiment aan bier en frisdrank, daar staat de kaart voor op uw tafel!

- ouders, ga er niet standaard van uit dat uw kinderen zomaar 15 rietjes en een dozijn servetjes mogen pakken. Ja we hebben er stapels van liggen, nou en! Dat kost géld!

- Ga niet overdrijven als u eventjes hebt moeten wachten! Mensen zijn vaak geneigd om te zeggen dat ze "hier al een half uur zitten!"  of "al drie kwartier op hun dessert wachten"  Wij kunnen de tijden namelijk nakijken en 9 van de 10 keer zit u er dan zo'n 40 minuten naast! En geloof me, niemand houdt van aanstellers. 

- Als ik kom aanlopen met een dienblad vol drankjes, kom dan niet aan met de opmerking dat u maar 1 cola en een sinas had besteld, dat weet ik ook wel! Die cappuccino en de koffie zijn voor de tafel naast u! 


- Nee! Ik ga niet in mijn handen klappen als ik met een vol dienblad loop.

- Ja! Die borden zijn zwaar!



Zoals je ziet, afgezien van een paar kleíne irritaties, is de horeca echt een mooi beroep!
We gaan dan ook elke dag met plezier naar ons werk, in afwachting van de volgende lading gasten die het helaas niet allemaal even handig aanpakken, en de scenario's die wij daarop kunnen verzinnen.

U lacht, wij lachen harder :-P


xx Linda


p.s.  Nu lijkt het misschien alsof wij allemaal een gruwelijke hekel aan onze gasten hebben of dat we ze alleen maar belachelijk maken, geloof me, dit is niet zo :-)  Als u ons met respect behandeld, behandelen wij u als koningen!  En met bovenstaande tips, komt u al een heel eind!

Dit ben ik!

Hey, welkom bij mijn blog!

Hier kan je genieten van alle zinvolle of nutteloze dingen die ik heb meegemaakt, die ik te melden heb of waar ik de wereld gewoon mee lastig wil vallen!

Maar eerst maar een kleine intro, om een beetje te weten wiens rare hersenkronkels jullie al dan niet gaan volgen!

Ik ben Linda, 25 jaar en ik woon in een klein dorp genaamd Vaassen.
"waar?"   ken je apeldoorn? ken je zwolle? nou , daar zo'n beetje tussenin!

Ik woon op mezelf, maar niet alleen! Ik bevind mij namelijk in het gezelschap van 4 geweldige lieverds: mijn katten!

Jullie zullen snel genoeg merken dat mijn katten in veel gevallen mijn alles zijn!

Ik ben werkzaam op een vakantiepark in Epe. Hier werk ik alweer bijna 3 jaartjes in de bediening. Eerst als hoofd horeca, nu door omstandigheden als eerste medewerker. Ach, ik kan de huur betalen dus mij hoor je niet klagen :)

Ik hou ontzettend veel van de Gothic & Fantasy stijl, dus de kleding, de muziek en alles eromheen.
In het dagelijks leven kleed ik mij vrij casual, ik denk immers niet dat ze het op mijn werk op prijs gaan stellen als ik in mijn hoepelrok binnen kom wandelen haha.

Maar een paar keer per jaar, op evenementen zoals de Elf Fantasy Fair, Castlefest, Midzomerfair en diverse Gothic&Fantasy beurzen, zal je me in diverse outfits zien rondlopen:

Ook ben ik lid van Gothicmodels. (www.gothicmodels.nl)  Voor modellen (amateur en al meer ervaren) en idem fotografen! Shoots vooral op TFP (time for pizza! *prints*) basis en gewoon veel gezelligheid!

Mijn katten, die ongetwijfeld in veel van mijn blogs terug zullen komen:

Pinto, 4 jaar oud en mijn grote vriend! hij is groot, lomp, ontzettend vriendelijk en knuffelig op zijn tijd en een echte goedzak! Duidelijk de baas in huis!

Mystic, 3.5 jaar oud en altijd de onstuimige 'tiener' geweest! Hij is lang, hij is gespierd en stoer maar tegelijkertijd is het de grootste knuffelkont ooit! Hij is dol op aandacht en een echte allemansvriend. Helaas valt hij binnen de groep vaak een beetje buiten de boot.

Rambo, 3 jaar oud. Ontzettend eenkennig, snel bang en ligt graag onder het bed. Als ik alleen in huis ben, komt ie rustig bij je liggen kroelen, maar van nieuwe mensen moet ie weinig weten. Hij is de grote vriend van Isis!

 Mijn nieuwste vriendinnetje, Isis! bijna 5 maandjes oud (op de foto is ze zo'n 10 a 11 weken oud) en de enige dame binnen de groep! Ze houdt van een knuffel op zijn tijd, is dol op spelen en zit vol energie. Bij je slapen vind ze heerlijk en ze is dol op Rambo!



Goed, dat was mijn intro. het is nu 1:35 en ik moet morgen om 09:30 op werk zijn wat inhoud dat ik om half 8 mijn bed uit moet dus het is de hoogste tijd om maar eens te gaan slapen!

Welterusten!

-xx-