Zelfreflectie...
Op school had ik al een hekel aan dat woord.
Kritisch naar jezelf kijken, over jezelf een mening vormen, zeggen wie je bent en dit op tafel gooien..
Sowieso vind ik het lastig om bepaalde dingen van jezelf te zeggen... veel dingen weet ik van mezelf niet eens, die zie ik niet, heb ik simpelweg niet in de gaten of ervaar ik als 'normaal' terwijl een ander dit heel bijzonder kan vinden.
Over jezelf zeggen dat je iets goed kunt, of dat je juist ergens niet goed in bent, dat je ergens enorm in uitblinkt, of juist erg in tekort schiet.
En het wordt nog lastiger als het om persoonlijke dingen gaat, dingen diep van binnen: je gevoelens!
Nu is het niet zo dat ik totaal niet over mijn gevoelens kan praten, absoluut niet. als mij iets dwarszit, dan kan ik dit best vertellen. Niet aan iedereen, maar toch..
Maar lang niet alles. Veel dingen hou ik voor mezelf, want 'ik wil niemand tot last zijn ' of ben bang dat 'ze het toch niet zullen begrijpen'. Ik denk dat dit voor velen herkenbaar is.
Al sinds lange tijd ben ik bezig met die zelfreflectie... kritisch naar mezelf kijken.. wie ben ik?? wat wil ik van het leven, wat ik ik bereiken, wat heb ik bereikt en wat moet er aan mij veranderen? Wat zijn mijn pluspunten en mijn tekortkomingen?
Ik ben er nog lang niet over uit. Van veel dingen weet ik simpelweg niet wat ik wil, hoe ik het wil..
Vooral wat betreft werk en relaties is het bij mij niet zo geweldig geweest de laatste anderhalf jaar.
En ik ben al enige tijd op zoek naar de reden: Waarom?
Waarom voel ik me altijd als het buitenbeentje op het werk? waarom word ik (voor mijn gevoel) altijd gezien als dat rare mens? waarom val ik altijd net buiten de boot, ondanks dat ik het vaak zo goed bedoel en hard mijn best doe? Wat doe ik verkeerd?
En waarom gaan relaties bij mij nooit zoals het zou moeten gaan? waarom val ik als een blok voor iemand, ga ik er 200% voor, om vervolgens na enkele maanden erachter te komen dat het gevoel alweer weg is? Of waarom tref ik de 2 uitersten? De enorme, gevoelloze klootzak die vreemdgaat, de vuile hond die spelletjes speelt met je gevoelens om je vervolgens keihard te dumpen... en de ontzettend lieve, zorgzame, geweldige kerel die alles voor je zou doen..de softie.. waar ik vervolgens niet verliefd op kan blijven.
En zoals jullie weten zit ik al ruime tijd niet lekker in mijn vel.
Dus dit alles tezamen zette mij toch wel aan het denken... tijd voor een zelfreflectie en kijken hoe het beter kan!
Dit is nog lastig... ik heb eerst dingen voor mezelf op een rijtje gezet:
Eerst kwam het B12 tekort aan het licht. injecties voor gehaald, het ging na een tijdje al veel beter met me. Zat ook al wel wat beter in mijn vel, maar nog steeds niet helemáál super.
Echter na een tijdje kapte ik met de injecties, dacht dat als ik op mijn voeding zou letten , het wel goed zou blijven gaan. Mis! de klachten zijn inmiddels weer helemaal terug helaas, dus hier ga ik binnenkort weer injecties voor halen. Bij de laatste keer bloedprikken waren de waardes echter nog niet zorgwekkend, maar toch herken ik de klachten voldoende om te kunnen zeggen dat het voor mij te weinig is.
Ook zagen ze toen een afwijking in de waardes van mijn schildklier, dus hier moet ik binnenkort nog een keer voor laten prikken.
Depressief... ook zo'n lekker rotwoord. Zo'n label wat je opgeplakt krijgt. "zielig persoon" of "aansteller", 1 van die 2.
Zo'n 2 jaar terug was ik weer bij de huisarts en gaf ik aan dat ik al jarenlang bepaalde klachten had, terugkerende klachten, steeds hetzelfde patroon, bepaalde gevoelens die ik niet kon plaatsen, of niet had, het lage gevoel over mezelf... uiteindelijk werd het dan gezegd: depressiviteit.
Vermoedelijk dan, want er zijn niet echt testen die uitwijzen dat je écht depressief bent ofzo. Bovendien vond ik mezelf echt niet depressief. ja oke, ik zat niet lekker in mijn vel, voelde me vaak rot, woedeaanvallen, huilbuien, weinig energie... maar dat was gewoon een winterdipje? of een zomerdipje...lentedipje...herfstdipje? gewoon een dipje. ik heb niet de neiging mezelf de verwonden, ik vind mezelf niet totaal waardeloos, ik haal nog plezier uit dingen... dus depressief?
In die 2 jaar heb ik de nodige schommelingen gehad. het ging beter, het ging iets minder, het ging even heel goed, en toen was er een dieptepunt (zeg de helft van 2010). En dan gaat het weer beter, voel je je beter, maar dan ineens gaat het toch weer minder en zit je weer niet fijn in je vel.
Ik ben weer eens op google gaan zoeken naar mijn klachten... moodswings, futloos, je simpelweg 'leeg voelen', in veel dingen niet meer het plezier hebben wat je eerder wel had...
resultaten: depressie (daar issie weer), B12 (ha, een bekende) , borderline (don't think so...) en Serotonine tekort... en dát deed een belletje rinkelen..
Een paar jaar terug had mijn vader een burn-out en zat er even helemaal doorheen. Testen gedaan en wat niet. uiteindelijk kwam eruit dat hij een tekort had aan een bepaalde stof in je hersenen, die veel van je emoties regelt en beïnvloed. Ik had mijn vader hier vandaar naar gevraagd, of dat toevallig Serotonine heette en hij zei inderdaad van wel..
Een serotonine tekort heeft, net zoals vele andere tekorten, meerdere mogelijke oorzaken... erfelijkheid is er 1 van..
Ik ben me erover gaan inlezen en zoveel dingen herken ik ervan.. zou dit iets kunnen zijn? Is dit iets wat ik ook heb, en verklaart dat (samen met de B12) het feit dat ik mezelf niet snap, mijn gevoelens niet begrijp en niet vertrouw, de reden dat ik me zo leeg voel?
Ergens hoop ik van wel, want dan weet ik een mogelijke reden en kan ik er iets aan doen. Anderzijds lijkt het me nou ook niet geweldig om aan de antidepressivia te moeten (onder andere).
Serotonine tekort is ook een reden voor 'depressieve' gevoelens en wordt ook vaak gevonden bij mensen met een depressie.
Eerst maar bij de huisarts langsgaan voor een afspraak, bloedprikken, en het hebben over mijn vermoedens.
Let's see where this road will lead..
niet echt een zelfreflectie blog geworden... meer het delen van mijn gedachten... ach ja, ook dat moet gebeuren. :)
zondag 8 mei 2011
zondag 27 maart 2011
GTST
GTST... nee, niet de serie. die kijk ik al eeuwen niet meer.
Maar het is wel een beetje de afkorting die staat voor mijn leven: goede tijden, slechte tijden.
Waar ik anderhalve maand geleden nog zo vrolijk vertelde over mijn nieuwe relatie en dat alles zo goed ging, blijkt dat nu helaas alweer mis te zijn. En deze keer lag het niét aan hem..
Van mijn kant was het gevoel er gewoon niet meer... hoe het komt, wat de oorzaak is, ik weet het niet... misschien pasten we toch niet genoeg bij elkaar, misschien kwam het omdat we elkaar in onze korte tijd dat we elkaar kennen al te vaak hebben gezien, teveel samen waren... misschien ben ik een muts die gewoon niet weet wat ze wil... hoe dan ook, het is dus helaas weer uit.
Ik heb me nu dan ook voorgenomen, -alweer-, om echt even te kappen met relaties! Ik wil eerst alles voor mezelf op een rijtje hebben. Eerst weten wat ik wil, met de liefde, met mijn leven, met mijn doelen, met alles.
Sinds 1 maart heb ik weer werk, dus dat is gelukkig al een positief iets. Er zijn nog wat kleine puntjes op de i die even afgehandeld moeten worden, maar hopelijk komt dat helemaal in orde.
Verder heb ik er een nieuwe hobby bij... of tenminste, heb ik een oude hobby weer opgepakt.
sieraden maken! ik begon ermee omdat ik de chokers op beurzen vaak zo duur vond, en bedacht me dat ik dat zelf toch zeker ook wel kon? En zo geschiedde..
Inmiddels heb ik de slag goed te pakken en ga ik de sieraden nu ook verkopen.
Ik maak nu chokers, kettingen, oorbellen, armbanden, handsieraden en hoofdsieraden. en wie weet, misschien later nog wel meer.
Mijn eerste opdracht kreeg ik vorige week, hier ben ik toen vrij snel aan begonnen, zo enthousiast was ik.
Ze was er erg blij mee en vond hem erg mooi! Het betrof een sierlijk handsieraad.
Ook heb ik voor een kennisje een opdracht staan voor een hoofdsieraad, en voor een vriendin 2 opdrachten, misschien zelfs 3, maar dat is nog even in overleg :)
Voor mijn ma d'r verjaardag besloot ik om een ketting + oorbellen te maken.
Ze vind ze erg mooi. maar om ze samen te dragen, zijn ze iets too much, wat ik ergens zelf ook al verwacht had :) dus ze zal ze apart van elkaar gaan dragen.
Ik ben nu ook bezig met een website voor de sieraden. Eclipse-Jewelry!
http://eclipse-jewelry.simpsite.nl/Home Maar die wil ik pas echt in werking stellen zodra ik ook een aantal producten erop kan zetten om te verkopen.
Met de poezels gaat het momenteel gelukkig erg goed.
Mystic doet het helemaal super! hij lijkt nergens last meer van de hebben en zit weer op hetzelfde gewicht als vóór die hele mallemolen!
Rambo had het 3 weken terug weer erg slecht. hij zat onder de wondjes, ook zijn buikje zat nu onder de vreemde bultjes en korstjes!
uiteindelijk toch maar weer naar de dierenarts gegaan, hij kreeg AB en iets tegen de jeuk. Nu gaat het gelukkig weer helemaal goed met hem, en hou ik hem en het eten als een havik in de gaten!
Isis is nog altijd zoals Isis is... lief, eigenwijs, druk, speels... kortom, een schatje!
Ze wil nu constant onder je kruipen! niet alleen onder de dekens, nee, echt ónder je ! Dan zit ik op het zwarte kussentje in de woonkamer, aan de sieraden te werken, voel ik ineens geduw onder mijn bovenbeen.. probeert madame zich onder het kussen (of onder mijn been) te wurmen! maf ding, dat werkt toch niet? ;-)
Morgen lekker naar Sonata Arctica!! Ik heb er echt zin in! even lekker gaan genieten!
En daarna maar weer afwachten wat de rest zal brengen... :)
Maar het is wel een beetje de afkorting die staat voor mijn leven: goede tijden, slechte tijden.
Waar ik anderhalve maand geleden nog zo vrolijk vertelde over mijn nieuwe relatie en dat alles zo goed ging, blijkt dat nu helaas alweer mis te zijn. En deze keer lag het niét aan hem..
Van mijn kant was het gevoel er gewoon niet meer... hoe het komt, wat de oorzaak is, ik weet het niet... misschien pasten we toch niet genoeg bij elkaar, misschien kwam het omdat we elkaar in onze korte tijd dat we elkaar kennen al te vaak hebben gezien, teveel samen waren... misschien ben ik een muts die gewoon niet weet wat ze wil... hoe dan ook, het is dus helaas weer uit.
Ik heb me nu dan ook voorgenomen, -alweer-, om echt even te kappen met relaties! Ik wil eerst alles voor mezelf op een rijtje hebben. Eerst weten wat ik wil, met de liefde, met mijn leven, met mijn doelen, met alles.
Sinds 1 maart heb ik weer werk, dus dat is gelukkig al een positief iets. Er zijn nog wat kleine puntjes op de i die even afgehandeld moeten worden, maar hopelijk komt dat helemaal in orde.
Verder heb ik er een nieuwe hobby bij... of tenminste, heb ik een oude hobby weer opgepakt.
sieraden maken! ik begon ermee omdat ik de chokers op beurzen vaak zo duur vond, en bedacht me dat ik dat zelf toch zeker ook wel kon? En zo geschiedde..
Inmiddels heb ik de slag goed te pakken en ga ik de sieraden nu ook verkopen.
Ik maak nu chokers, kettingen, oorbellen, armbanden, handsieraden en hoofdsieraden. en wie weet, misschien later nog wel meer.
Mijn eerste opdracht kreeg ik vorige week, hier ben ik toen vrij snel aan begonnen, zo enthousiast was ik.
Ze was er erg blij mee en vond hem erg mooi! Het betrof een sierlijk handsieraad.
Ook heb ik voor een kennisje een opdracht staan voor een hoofdsieraad, en voor een vriendin 2 opdrachten, misschien zelfs 3, maar dat is nog even in overleg :)
Voor mijn ma d'r verjaardag besloot ik om een ketting + oorbellen te maken.
Ze vind ze erg mooi. maar om ze samen te dragen, zijn ze iets too much, wat ik ergens zelf ook al verwacht had :) dus ze zal ze apart van elkaar gaan dragen.
Ik ben nu ook bezig met een website voor de sieraden. Eclipse-Jewelry!
http://eclipse-jewelry.simpsite.nl/Home Maar die wil ik pas echt in werking stellen zodra ik ook een aantal producten erop kan zetten om te verkopen.
Met de poezels gaat het momenteel gelukkig erg goed.
uiteindelijk toch maar weer naar de dierenarts gegaan, hij kreeg AB en iets tegen de jeuk. Nu gaat het gelukkig weer helemaal goed met hem, en hou ik hem en het eten als een havik in de gaten!
Isis is nog altijd zoals Isis is... lief, eigenwijs, druk, speels... kortom, een schatje!
Ze wil nu constant onder je kruipen! niet alleen onder de dekens, nee, echt ónder je ! Dan zit ik op het zwarte kussentje in de woonkamer, aan de sieraden te werken, voel ik ineens geduw onder mijn bovenbeen.. probeert madame zich onder het kussen (of onder mijn been) te wurmen! maf ding, dat werkt toch niet? ;-)
Morgen lekker naar Sonata Arctica!! Ik heb er echt zin in! even lekker gaan genieten!
En daarna maar weer afwachten wat de rest zal brengen... :)
zaterdag 12 februari 2011
Tijd voor ontspanning... en make-up!
Heerlijk, het gaat eindelijk even wat rustiger in mijn leventje :-)
Grote kans op een nieuwe baan. (weg met de werkloosheid!)
Ik heb een nieuwe relatie(het voelt erg goed, ik hoop echt dat dit blijvend is!)
Ik heb eindelijk weer eens bloed laten prikken (schildklier niet helemaal oke) en ik ga binnenkort weer B12 injecties halen.
Én met de katten gaat het super op het moment!
Isis is gesteriliseerd, wat ook nog wat kleine probleempjes opleverde. Mevrouw was héél zielig en wilde niet meer eten of drinken.
net terug van de dierenarts. en erg zielig!
Dus terug naar de dierenarts, daar aangekomen bleek ze koorts te hebben. AB-injectie en een pijnstiller en mevrouw viel al snel weer aan op het eten.
madame houdt alles goed in de gaten!Na 2 dagen had ze ineens een grote bult onder haar wond zitten, bijna ten grootte van een pingpongballetje!
op 1 februari (3 dagen na sterilisatie)
Gelukkig bleek dit niet het geval en was het een reactie op het hechtdraad, wat vanzelf over zou gaan.
AB kuurtje gekregen ter preventie van ontstekingen, en na bijna 2 weken ging de bult gelukkig weer slinken en is die nu bijna weg :)
op 8 februari (nog altijd groot)
Rambo is ook eindelijk gecastreerd. Het ging helemaal goed, hij heeft zich daarna 3 dagen nauwelijks nog laten zien (zoals verwacht) maar het is inmiddels alweer alsof er niets gebeurd is :)
Dikke vriendjes.En met Mystic gaat het super! zijn vacht is overal -behalve bij zijn nekje- weer helemaal aangegroeid, hij eet, drinkt, speelt en het belangrijkste: hij plast weer als naar behoren. Ook is hij weer lekker aangekomen, meneer is nu de zwaarste van het stel! 5.1 kilo! Lekker gewichtje dus ^^
Dus tja, al met al gaat het prima, dus tijd voor ontspanning!
En ik heb een nieuwe liefde gevonden: make-up!
Oke, oke, die had ik uiteraard al, ik ben immers een vrouw ^_^
Maar normaal was het foundation, misschien een poedertje, eyeliner en lippenstift. lekker casual.
Echter wil ik nu iets opvallends, knallends, glimmend!
Blushers, Rouge, lippenstift met mooie gloss erover, gekleurde eyeliner, gekleurde mascara met glitters, als het maar opvalt.
Uiteraard niet voor in het dagelijks leven, maar voor de beurzen en andere evenementen zoals de EFF en CF is het helemaal geweldig natuurlijk!
Nu ben ik een paar maand geleden (ergens vorig jaar zomer...) compleet en hopeloos verliefd geworden op de producten van Barry M !
Deze beauties heb ik al in mijn bezit:
Lippenstift Royal Raspberry 
Dazzle Dust, Losse oogschaduwpoeder .
Rood (Red) en Paars (Bright indigo)
lip laquer crayon. kleur: Scarlet Red.
Glossy Tube, kleur: Hint of Red
Bovenstaande artikels heb ik gekocht voor mijn Castlefest outfit. Ik wilde rood, rood en nog eens rood!
(de paarse Dazzle Dust kon ik niet laten liggen... hallo! het is PAARS!)
Ook voor de midwinterfair heb ik deze make-up gebruikt :-)
Op bovenstaande foto's: gebruikt: de Lip Laquer Crayon Scarlet Red., de lipstick Royal Raspberry, de Hint of Red glossy tube, de Red Dazzle Dust, en nog wat van mijn glossy zilveren oogschaduw. (van de Claire's).
En deze heb ik vandaag besteld:
(foto's zijn voorbeelden van de site)
Vintage Rose
Pinky Gold SparkleIk hoor je al denken... "jij en roze??"
klopt, iedereen die mij een béétje kent weet dat ik walg van roze.
Echter wil ik ook een keer heel lief/zoetsappig naar een beurs/evenement toe, met wat lichtere, lievere make-up dus. En deze kleuren vond ik ontzettend mooi! ;-)
Intense Eyeliner Pen, kleur zwart.Deze schijnt heel makkelijk en soepel te zijn om lijnen te trekken... aangezien ik een rámp ben met eyeliner, klinkt deze erg goed!
kleur: Cherry.Deze lippenstift is niet van Barry M, maar van Sleek.
Deze is net wat donkerder rood dan de Pillar Box Red lippenstift van Barry M
Althans, van wat ik in de reviews van klanten zag :-)
I think I'm gonna love it!
lip laquer crayon. kleur: Scarlet Red. Klopt, deze heb ik al, maar ik vind hem zó fijn, dat ik een reserve wil ;-)
Dus ik ben weer 30 euro armer, maar een boel mooie spulletjes rijker! :-)
In een volgende blog wil ik mijn mening + foto's plaatsen over de make-up ^_^
maandag 6 december 2010
2010... en nogal..bewogen jaar.
2010... volgens mij valt er voor mij tot nu toe over geen enkel jaar zoveel te vertellen, als over 2010..
Hoewel.. 2005 was ook niet zo'n makkelijk jaar.. domme dingen gedaan... maar 2010 is voor mij grotendeels 1 doffe ellende geweest.
Al vrij vroeg in januari begon de ellende.. Het ging niet goed tussen mij en mijn huidige vriend. 2 jaar samen geweest, altijd goed gegaan, een toekomst samen gezien, er ook echt in geloofd... maar de laatste maanden ging het niet meer zoals het was. Nu, achteraf, weet ik nog steeds niet precies wat er nou mis is gegaan. Of het lag aan mijn 'staat van gezondheid' (de depressies, niet lekker in mijn vel zitten) of dat we gewoon uit elkaar gegroeid waren... hoe dan ook, uiteindelijk besloten we samen een einde aan de relatie te maken... een relatie die voor mij heel veel heeft betekend en waar ik nog veel aan terugdenk.
Ik was grotendeels degene die de knoop doorhakte, maar hij was het met me eens..werd er gezegd.
Helaas bleek achteraf toch anders te zijn...
Te snel raakte ik verliefd, tot over mijn oren, halsoverkop verliefd. Stom stom stom! Maar ja, met je roze brilletje op je roze wolk...wat doe je dan he.
Dat werd een korte relatie, maar die absoluut de nodige sporen heeft achtergelaten. In geen enkele relatie heb ik me zó klein, zó waardeloos en zó lelijk gevoeld als in deze relatie.. en toch was ik niet eens degene die het uitmaakte... dat was hij. Uiteraard had dit niets te maken met een zekere vriendin van hem..uiteraard niet... (nog geen week later zat ie in een relatie...met.... juist!) Ook hoorde ik al heel snel verhalen die mijn vermoedens bevestigden.. hij had me gewoon zwaar bedonderd met haar!
Dit is mij toen zó zwaar gevallen.. ik heb me toen zó rot gevoeld, zó klein, en zó schuldig als ik terugdacht over mijn vorige relatie..waarom moest dát stuklopen? Wat me ook vreselijk irriteerde is dat hij gewoon niet leek in te willen zien dat hij fout bezig was geweest... ik zal zulke mensen nooit kunnen begrijpen...zo blind voor hun eigen fouten.
Goed, na een paar maand in zo'n gezellig zwart gat te hebben gezeten, kwam ik er weer wat uit en besloot gewoon verder te gaan met mijn leven. In die tijd is er gelukkig wel iets leuks gebeurd, ik denk één van de weinige lichtpuntjes van 2010... mijn schatje Isis! Ik had ineen impulsieve bui op een advertentie op marktplaats gereageerd, echter waren alle katjes al vergeven. 2 dagen nadat mijn ex het uitmaakte, kreeg ik een mailtje ..1 van de katjes was nog beschikbaar, de mensen hadden er van af gezien. Dit werd dus mijn Isis, mijn lieve, schattige dametje!
Ik meldde mij op een dag in juli uit pure verveling aan op een datingsite. Onder het mom van "baadt het niet, dan schaadt het niet". hier heb ik 2 dates gehad... de eerste was een ontzettend aardige gozer, maar er was totáál geen klik helaas. De tweede... tja...dat was nogal een vreemde avond.
Ik had zijn profiel al wel gezien, maar er nog niet op gereageerd. Toen kreeg ik opeens een berichtje van hem.
Vrij zweverig, maar het trok me wel. Na een tijdje heen en weer mailen besloten af te spreken.. al met al erg gezellig..tot de waterpijp erbij kwam en meneer dus naar hogere sferen ging. De avond was apart, veel gepraat en op zich best oke, maar zeker niet voor herhaling vatbaar.
Dit heb ik hem de dag erna ook duidelijk gemaakt.. en toen begonnen de smsjes. hij hield van me, hij miste me, hij zou zichzelf beteren, niet meer roken, hij zou veranderen..
Ik heb dit vrij lang weten af te houden, heb uiteindelijk gezegd wel vrienden te willen zijn en hem te helpen van de drugs af te komen, maar meer niet..
en toen die ochtend dat ik 3 smsjes had, vol lieve woordjes en beloftes.. en dan open je je mailbox en daar staan een paar mailtjes in van héle andere aard.. ik ga hier niet neerzetten wat er precies in stond..maar het heeft me behoorlijk angst aangejaagd. Dit heeft voor aardig wat nare dromen gezorgd, en wanneer ik op het station loop kijk ik altijd om me heen of ik hem niet zie..
Ik heb me toen ook wel voorgenomen dat ik echt even klaar was met relaties!
In augustus was het gelukkig wel een redelijk leuke maand.
Castlefest was voor mij als 3 dagen paradijs, ondanks het rotweer van de zaterdag.
Helaas kwam voor mij de grootste klap in September.. toen zo plotseling mijn grote kattenvriendje Pinto voor mijn ogen in elkaar zakte en overleed. Er was niets aan de hand, hij had 's middags nog op het balkon gezeten, genieten van het zonnetje en de wind, lekker stoeien, spelen. Wel viel het me op dat hij niet wilde eten, maar dit baarde me toen geen zorgen. Ik ging later het huis opruimen, liep naar de keuken, keek om en zag Pinto in de kattenkamer, door zijn acherpootjes zakken, tongetje uit zijn bek, grote ogen, en hij viel om.. Ik heb de dierenarts gebeld, ik moest meteen komen. Ik heb Pinto opgetild en ben hysterisch alle buren langsgegaan, maar helaas niemand met een auto. Ik ben de weg opgerend en heb de eerste auto aangehouden, deze heeft mij naar de dierenarts gebracht, waar ze me alleen konden vertellen dat mijn vriendje er niet meer was. vermoedelijk een hartaanval.. 4 jaar oud pas, dus ze vermoeden een aangeboren hartafwijking..HCM. mijn lieve vriendje missen valt mij het zwaarst van allemaal.
Veel tijd om erover te treuren had ik niet, want 4 dagen later zat ik met Mystic bij de dierenarts. Ook dit is een paar keer kantje boord geweest, maar gelukkig gaat het nu erg goed met hem. (hierover kan je lezen in mijn vorige blog)
Toch gebeurde er ook wel iets leuks in September. Ik kreeg een berichtje van een lang vergeten profielensite en besloot daar weer eens te kijken en mijn profiel te updaten. Hierop kreeg ik een berichtje van een gozer, en we hebben toen wat heen en weer berichten gestuurd. uiteindelijk msn uitgewisseld en dat was enorm gezellig. Paar dagen daarna de eerste ontmoeten, die enorm goed ging. het klikte super, maar ik hield bewust de boot af, omdat ik niet wéér gekwetst wilde worden, niet wéér te snel in een relatie wilde duiken.
Hij heeft toen een paar weken zó hard zijn best gedaan om te laten zien dat hij serieus was, zo lief was hij, zo leuk.. "wil je mijn vriendinnetje zijn? "
Tja, halsoverkop toch enorm verliefd, dus dan ga je erop in.
Zo'n anderhalve maand ging dat goed...maar van enorm goed ging dat naar enorm slecht.
Ineens werden afspraken afgezegd, wilde hij tijd voor zichzelf en eigenlijk werd ik gewoon buitengesloten.
Een weekend voor zichzelf, doordeweeks weggaan terwijl hij al niet fit was, ondanks als ie dan het weekend ziek zou zijn...wat maakt het uit? inderdaad ziek worden, maar niet zeker weten of hij wel wil dat ik langskom... dat soort dingen.
Nog steeds weet ik niet wat hier nou mis is gegaan, wie er schuld heeft, misschien hij, misschien ik, misschien allebei... maar het werkte gewoon niet en ik voelde me echt weer miserabel.
Ik heb toen besloten om voor 1x voor mezelf te kiezen, hem te confronteren en als het antwoord niet was wat het moest zijn, ik het zou afkappen. Dit was 3 December. Helaas verliep dit niet zoals ik wilde, maar wel zoals ik verwachtte.
Wéér een klap, wéér die tranen, wéér die ellende.. een aantal dingen die hij zei kwamen behoorlijk hard aan.. ook kon hij echt niet inzien waarom ik vond dat het niet werkte... nogmaals, ik snap niet waarom dat niet kan, zo blind voor je eigen fouten. Maar goed, ik ben blijkbaar een zeur en een claimer, omdat ik graag tijd in een relatie steek, omdat ik graag bij mijn vriend ben en samen dingen doe.. ik zal dit in de toekomst vooraf maar vast duidelijk maken, misschien dat dat helpt.. <_<
Ook in Oktober gebeurde nog iets rottigs... 2 weken voor de tijd kreeg ik te horen dat mijn contract niet verlengd zou worden..dus per 1 November was ik werloos. gelukkig had ik dit al voorzien en was ik dus al dingen aan het regelen. Dus nu heb ik een WW uitkering. Helaas schiet het nog niet echt op met het vinden van een baan..
Gelukkig dus toch ook wel een paar lichtpuntjes in 2010... Aan één van de relaties heb ik toch nog wat nieuwe vrienden overgehouden; de komst van kleine Isis was natuurlijk geweldig, en Mystic heeft de hele heksenketel overleefd..dus een totáál rampzalig jaar was het niet... maar toch.. het merendeel..
Dus momenteel ben ik werkloos en single... dan kan het vanaf hier alleen nog maar beter gaan, toch?
Nog maar 25 dagen tot oud en nieuw... een nieuw jaar, nieuwe kansen en hopelijk leuke dingen!!
Erger dan dit jaar kan het niet worden lijkt me... :-p
Laat 2011 maar komen!
Hoewel.. 2005 was ook niet zo'n makkelijk jaar.. domme dingen gedaan... maar 2010 is voor mij grotendeels 1 doffe ellende geweest.
Al vrij vroeg in januari begon de ellende.. Het ging niet goed tussen mij en mijn huidige vriend. 2 jaar samen geweest, altijd goed gegaan, een toekomst samen gezien, er ook echt in geloofd... maar de laatste maanden ging het niet meer zoals het was. Nu, achteraf, weet ik nog steeds niet precies wat er nou mis is gegaan. Of het lag aan mijn 'staat van gezondheid' (de depressies, niet lekker in mijn vel zitten) of dat we gewoon uit elkaar gegroeid waren... hoe dan ook, uiteindelijk besloten we samen een einde aan de relatie te maken... een relatie die voor mij heel veel heeft betekend en waar ik nog veel aan terugdenk.
Ik was grotendeels degene die de knoop doorhakte, maar hij was het met me eens..werd er gezegd.
Helaas bleek achteraf toch anders te zijn...
Te snel raakte ik verliefd, tot over mijn oren, halsoverkop verliefd. Stom stom stom! Maar ja, met je roze brilletje op je roze wolk...wat doe je dan he.
Dat werd een korte relatie, maar die absoluut de nodige sporen heeft achtergelaten. In geen enkele relatie heb ik me zó klein, zó waardeloos en zó lelijk gevoeld als in deze relatie.. en toch was ik niet eens degene die het uitmaakte... dat was hij. Uiteraard had dit niets te maken met een zekere vriendin van hem..uiteraard niet... (nog geen week later zat ie in een relatie...met.... juist!) Ook hoorde ik al heel snel verhalen die mijn vermoedens bevestigden.. hij had me gewoon zwaar bedonderd met haar!
Dit is mij toen zó zwaar gevallen.. ik heb me toen zó rot gevoeld, zó klein, en zó schuldig als ik terugdacht over mijn vorige relatie..waarom moest dát stuklopen? Wat me ook vreselijk irriteerde is dat hij gewoon niet leek in te willen zien dat hij fout bezig was geweest... ik zal zulke mensen nooit kunnen begrijpen...zo blind voor hun eigen fouten.
Goed, na een paar maand in zo'n gezellig zwart gat te hebben gezeten, kwam ik er weer wat uit en besloot gewoon verder te gaan met mijn leven. In die tijd is er gelukkig wel iets leuks gebeurd, ik denk één van de weinige lichtpuntjes van 2010... mijn schatje Isis! Ik had ineen impulsieve bui op een advertentie op marktplaats gereageerd, echter waren alle katjes al vergeven. 2 dagen nadat mijn ex het uitmaakte, kreeg ik een mailtje ..1 van de katjes was nog beschikbaar, de mensen hadden er van af gezien. Dit werd dus mijn Isis, mijn lieve, schattige dametje!
Ik meldde mij op een dag in juli uit pure verveling aan op een datingsite. Onder het mom van "baadt het niet, dan schaadt het niet". hier heb ik 2 dates gehad... de eerste was een ontzettend aardige gozer, maar er was totáál geen klik helaas. De tweede... tja...dat was nogal een vreemde avond.
Ik had zijn profiel al wel gezien, maar er nog niet op gereageerd. Toen kreeg ik opeens een berichtje van hem.
Vrij zweverig, maar het trok me wel. Na een tijdje heen en weer mailen besloten af te spreken.. al met al erg gezellig..tot de waterpijp erbij kwam en meneer dus naar hogere sferen ging. De avond was apart, veel gepraat en op zich best oke, maar zeker niet voor herhaling vatbaar.
Dit heb ik hem de dag erna ook duidelijk gemaakt.. en toen begonnen de smsjes. hij hield van me, hij miste me, hij zou zichzelf beteren, niet meer roken, hij zou veranderen..
Ik heb dit vrij lang weten af te houden, heb uiteindelijk gezegd wel vrienden te willen zijn en hem te helpen van de drugs af te komen, maar meer niet..
en toen die ochtend dat ik 3 smsjes had, vol lieve woordjes en beloftes.. en dan open je je mailbox en daar staan een paar mailtjes in van héle andere aard.. ik ga hier niet neerzetten wat er precies in stond..maar het heeft me behoorlijk angst aangejaagd. Dit heeft voor aardig wat nare dromen gezorgd, en wanneer ik op het station loop kijk ik altijd om me heen of ik hem niet zie..
Ik heb me toen ook wel voorgenomen dat ik echt even klaar was met relaties!
In augustus was het gelukkig wel een redelijk leuke maand.
Castlefest was voor mij als 3 dagen paradijs, ondanks het rotweer van de zaterdag.
Helaas kwam voor mij de grootste klap in September.. toen zo plotseling mijn grote kattenvriendje Pinto voor mijn ogen in elkaar zakte en overleed. Er was niets aan de hand, hij had 's middags nog op het balkon gezeten, genieten van het zonnetje en de wind, lekker stoeien, spelen. Wel viel het me op dat hij niet wilde eten, maar dit baarde me toen geen zorgen. Ik ging later het huis opruimen, liep naar de keuken, keek om en zag Pinto in de kattenkamer, door zijn acherpootjes zakken, tongetje uit zijn bek, grote ogen, en hij viel om.. Ik heb de dierenarts gebeld, ik moest meteen komen. Ik heb Pinto opgetild en ben hysterisch alle buren langsgegaan, maar helaas niemand met een auto. Ik ben de weg opgerend en heb de eerste auto aangehouden, deze heeft mij naar de dierenarts gebracht, waar ze me alleen konden vertellen dat mijn vriendje er niet meer was. vermoedelijk een hartaanval.. 4 jaar oud pas, dus ze vermoeden een aangeboren hartafwijking..HCM. mijn lieve vriendje missen valt mij het zwaarst van allemaal.
Veel tijd om erover te treuren had ik niet, want 4 dagen later zat ik met Mystic bij de dierenarts. Ook dit is een paar keer kantje boord geweest, maar gelukkig gaat het nu erg goed met hem. (hierover kan je lezen in mijn vorige blog)
Toch gebeurde er ook wel iets leuks in September. Ik kreeg een berichtje van een lang vergeten profielensite en besloot daar weer eens te kijken en mijn profiel te updaten. Hierop kreeg ik een berichtje van een gozer, en we hebben toen wat heen en weer berichten gestuurd. uiteindelijk msn uitgewisseld en dat was enorm gezellig. Paar dagen daarna de eerste ontmoeten, die enorm goed ging. het klikte super, maar ik hield bewust de boot af, omdat ik niet wéér gekwetst wilde worden, niet wéér te snel in een relatie wilde duiken.
Hij heeft toen een paar weken zó hard zijn best gedaan om te laten zien dat hij serieus was, zo lief was hij, zo leuk.. "wil je mijn vriendinnetje zijn? "
Tja, halsoverkop toch enorm verliefd, dus dan ga je erop in.
Zo'n anderhalve maand ging dat goed...maar van enorm goed ging dat naar enorm slecht.
Ineens werden afspraken afgezegd, wilde hij tijd voor zichzelf en eigenlijk werd ik gewoon buitengesloten.
Een weekend voor zichzelf, doordeweeks weggaan terwijl hij al niet fit was, ondanks als ie dan het weekend ziek zou zijn...wat maakt het uit? inderdaad ziek worden, maar niet zeker weten of hij wel wil dat ik langskom... dat soort dingen.
Nog steeds weet ik niet wat hier nou mis is gegaan, wie er schuld heeft, misschien hij, misschien ik, misschien allebei... maar het werkte gewoon niet en ik voelde me echt weer miserabel.
Ik heb toen besloten om voor 1x voor mezelf te kiezen, hem te confronteren en als het antwoord niet was wat het moest zijn, ik het zou afkappen. Dit was 3 December. Helaas verliep dit niet zoals ik wilde, maar wel zoals ik verwachtte.
Wéér een klap, wéér die tranen, wéér die ellende.. een aantal dingen die hij zei kwamen behoorlijk hard aan.. ook kon hij echt niet inzien waarom ik vond dat het niet werkte... nogmaals, ik snap niet waarom dat niet kan, zo blind voor je eigen fouten. Maar goed, ik ben blijkbaar een zeur en een claimer, omdat ik graag tijd in een relatie steek, omdat ik graag bij mijn vriend ben en samen dingen doe.. ik zal dit in de toekomst vooraf maar vast duidelijk maken, misschien dat dat helpt.. <_<
Ook in Oktober gebeurde nog iets rottigs... 2 weken voor de tijd kreeg ik te horen dat mijn contract niet verlengd zou worden..dus per 1 November was ik werloos. gelukkig had ik dit al voorzien en was ik dus al dingen aan het regelen. Dus nu heb ik een WW uitkering. Helaas schiet het nog niet echt op met het vinden van een baan..
Gelukkig dus toch ook wel een paar lichtpuntjes in 2010... Aan één van de relaties heb ik toch nog wat nieuwe vrienden overgehouden; de komst van kleine Isis was natuurlijk geweldig, en Mystic heeft de hele heksenketel overleefd..dus een totáál rampzalig jaar was het niet... maar toch.. het merendeel..
Dus momenteel ben ik werkloos en single... dan kan het vanaf hier alleen nog maar beter gaan, toch?
Nog maar 25 dagen tot oud en nieuw... een nieuw jaar, nieuwe kansen en hopelijk leuke dingen!!
Erger dan dit jaar kan het niet worden lijkt me... :-p
Laat 2011 maar komen!
zondag 28 november 2010
Mystic wil nog even wat zeggen... :)
Hallo :-)
Het vrouwtje vond dat ik na al jullie lieve woordjes, draaiende duimen en enorme steun ook wel even zelf mocht toespreken. Nou ja, dat doe ik dan graag, wel goed luisteren dan he, want ik ben dol op aandacht! :-)
Zoals jullie dus weten ben ik een tijdje ziek geweest.
Eind September kon ik niet meer plassen en het vrouwtje is toen met mij naar de dierendokter gegaan.
Deze zei dat ik héél erg ziek was en dat hij mij meteen moest helpen, anders zou het niet goed aflopen.. ik had blaasgruis en dat zorgde ervoor dat ik verstopt ging zitten.
Die meneer heeft mij toen geprobeerd zo'n buisje bij mij in te brengen, waardoor mijn plasje uit mijn blaas zou lopen. Het lukte die meneer alleen niet zo goed, volgens het vrouwtje is hij wel 3 kwartier bezig geweest.
Uiteindelijk lukte het en mocht ik naar huis.
Een paar dagen later was ik wéér ziek en kon ik wéér niet plassen. Het vrouwtje heeft toen met de dierendokter gesproken en hij zei dat dat buisje dus niet genoeg werkte en dat ik dus geopereerd zou moeten worden.
Toen zijn wij naar een andere plaats gegaan, naar een kliniek voor zieke dieren. Het vrouwtje heeft mij toen achtergelaten bij een meneer in een witte jas.
Weet je wat die meneer heeft gedaan?? hij heeft een vrouwtje van me gemaakt! ja, echt! :-o hoe kan hij??
Ik was al een stuk van mijn stoere mannelijkheid verloren toen mijn vrouwtje mij ooit naar de dierenarts bracht om te 'laten helpen', maar nu heb ik ook geen piemeltje meer!! :-( Ik ging slapen en toen ik wakker werd, was die weg!
Ik vind dit nog steeds wat vreemd, maar ik raakte hier gelukkig redelijk snel aan gewend.
Volgens mijn vrouwtje was ik zó erg ziek, dat de meneer in de witte jas bang was dat ik niet meer wakker zou worden. maar gelukkig is dat allemaal goedgekomen. Volgens het vrouwtje moést mijn piemeltje wel weg, anders ging ik dood :-( nou ja, dat wil ik natuurlijk ook niet. Dus nu heb ik een vrouwtjes-plassertje. Die raakt minder snel verstopt door gruis.
Toen ben ik een paar dagen daar geweest en toen ging het heel goed en mocht ik weer naar huis. Wel had ik nog zo;n buisje in waar de plas dan uitliep. Vrouwtje moest erg veel dweilen toen haha. Later mocht dat buisje gelukkig weer eruit en kon ik zelf plassen, al dan wat angstig en moeizaam.
Hier zie je mijn vrouwtjes-plassertje. mijn buikje is nog wat rood, dat komt omdat ik een beetje bloed plaste. niet fijn.
Ik krijg nu speciale brokjes, die ik gelukkig erg lekker vind. die zorgen ervoor dat ik geen gruis meer krijg.
Ook krijg ik nog wat pilletjes, al vind ik die niet zo lekker dus het vrouwtje moet veel moeite doen om die bij me naar binnen te krijgen. wil ik niet! puh!
Dat ging een hele tijd goed, totdat ik in november ineens erge blaasontsteking kreeg, dat deed zeer bij het plassen joh! Ik heb toen nog meer pilletjes gekregen, maar die wilde ik niet. En toen stopte ik met eten en moest ik veel overgeven en gingen we wéér naar de dierendokter. Die zei dat ik vreemd genoeg wéér verstopt zat! De dierendokter zei ook dat mijn blaas en mijn plasbuis-spier niet goed met elkaar praatten...rare dokter, die kunnen toch ook niet praten? Hij zei dat wanneer mijn blaas een plasje erin had zitten, die tegen de plasbuis-spier zei dat hij het plasje eruit wilde en dan dus ging duwen.De plasbuis-spier luisterde dan echter niet en ging heel strak dichttrekken, waardoor het plasje er niet uit kon.
Dus moesten we weer met erge spoed naar die kliniek voor zieke dieren.
Het vrouwtje heeft mij toen weer achter moeten laten bij zo'n meneer in een witte jas. Die meneer vond ik eigenlijk niet zo aardig, want die ging met een naald in mijn blaas! En dat deed ZEER! .. :-( of nou ja...eerst eventjes, daarna voelde ik eigenlijk alleen een soort opluchting. Het vrouwtje was daar gelukkig bij en zij vertelde me dat die naald mijn plas uit mijn blaas haalde. :-o Hm..vreemd, maar ik voelde me er al wel een stukje beter door.
Nou ja, en toen later waren er allemaal lieve mensen, net zoals mijn vrouwtje, maar dan ook in die witte jassen. Die gaven mij eten en gingen met mij kroelen enzo. <3 Af en toe kwam er wel eentje om prikjes te geven of te kijken naar de naald die in mijn pootje zat.. infuus noemen ze dat geloof ik.
Weer later voelde ik me helemaal niet fijn. De witte jas meneer zei iets over een plasje dat in mijn buik lekte... snap ik niet, dat klopt toch niet? :-S Daarna ben ik ineens gaan slapen dus ik weet niet wat er toen is gebeurd. Maar toen ik wakker werd, had ik ineens allemaal kale plekken! mijn mooie vacht, geruïneerd! Nou ben ik een stoere vent dus ik geef er niet zoveel om dat mijn vacht niet netjes zit...maar allemaal kale plekken?
Ik ging me daarna steeds beter voelen en ze waren allemaal héél lief voor me. Lekker eten, vers water, lekker kroelen... maar ik wilde toch erg graag naar huis.
Dus ik was hééél blij toen ik mijn vrouwtje weer zag en ik mee naar huis mocht! :cheer:
Nu ben ik dus weer lekker warm thuis. Ik lig constant op schoot bij het vrouwtje. Lekker warm voor mijn blote buikje... willen jullie mijn oorlogswonden zien??
Kijk!! mijn nek!! een grote kale plek! Ik vraag me af wat ze daar hebben gedaan...het vrouwtje wist het ook niet :-S
En een kale plek op allebei mijn voorpootjes! daar hadden van die kleine buisjes in gezeten waar water doorheen stroomde ofzo...dat 'infuus' ding
Brrr! koud, dus gauw een foto maken! mijn buikje, mijn mooie buikje, kaal! :-( en er zit zo'n gek plekje op nu. volgens het vrouwtje mag ik ook niet aan dat plekje komen, daarom heb ik nu weer zo'n vervelende kraag om.
Kijk, hier zie je de kleine plekjes. Volgens het vrouwtje is de meneer in de witte jas daar iets aan het repareren geweest... ik snap het niet, maar ik hoop dat mijn haartjes snel weer aangroeien, brrr!
Het gaat nu in elk geval heel goed met me ^_^ Ik eet heel goed, ik drink wat -al gaat dat wat lastig met die stomme kraag- en ik slaap héél veel. het liefste bij het vrouwtje op schoot. vind ze vast niet erg. Ik was gisteren wel héél erg moe. Het vrouwtje wilde even opstaan, maar ik lag op schoot dus probeerde ze me wakker te maken, alleen sliep ik zó diep dat ik dus niet wakker werd. Vrouwtje schrok daar nogal van, raar vrouwtje. ze moet me gewoon laten slapen,simpel toch? :-)
Maar goed, uiteindelijk werd ik wel wakker en toen heeft ze me -na een grote knuffel- op het grote kussen gelegd. ook lekker warm!
Ik ben héél veel neusje-neusje aan het doen met mijn vrouwtje, dat vind ik fijn. <3
Het vrouwtje moet dan ook altijd lachen. Ze probeerde er een foto van te maken, maar ik vind dat altijd zo interessant dat ik dan de andere kant op kijk.
Ik word weer moe, dus ik ga lekker nog even de oogjes dicht doen. Lekker warm op schoot...
Ik wil jullie nog heel erg bedanken dat jullie zo lief zijn geweest voor mijn vrouwtje de afgelopen 2 maanden en dat jullie zoveel voor me hebben geduimd en kaarsjes hebben gebrand :) een neusje-neusje voor jullie allemaal!
een grote knuffel van mij, Mystic, en van mijn vrouwtje :)
***********************************
En dan nog even een kleine aanvulling van mijn kant :)
Vorige week vrijdag ben ik dus met spoed naar de kliniek in Putten gegaan. daarover kunnen jullie lezen in mijn vorige blog. (op hyves)
In het weekend dat Mystic daar was hebben ze een paar keer geprobeerd hem te katheteriseren, dit lukte echter totaal niet omdat hij plasbuis-spier zo verkrampt was. Ze hebben zijn blaas dus een paar keer leeg moeten halen door middel van de blaaspunctie. (dus met die naald)
Er werd mij verteld dat het al met al wel beter ging met Mystic. hij at een klein beetje, dronk, lag aan het infuus en was al iets alerter.
Maandagochtend kreeg ik telefoon..er waren foto's gemaakt en er lekte urine in Mystic zijn buikholte! :-o Vermoedelijk is zijn blaas die nacht gescheurd. Dit was dus een spoedgeval, meteen opereren! Urine is niet zo schadelijk in de buikholte als bijvoorbeeld een darmperforatie, maar dood zou hij er sowieso aan gaan! Ze moesten meteen opereren, en ze wisten niet wat ze er zouden aantreffen... een defect in de blaas zelf zou minder ernstig zijn dan bijvoorbeeld als het ergens verder in de urinebuis zat..
De blaas had vermoedelijk al een zwakke plek gekregen, door de operatie van de vorige keer, de druk die er elke keer op kwam te staan door de persdrang, door de blaasontsteking en misschien ook door de blaaspuncties.. hoe dan ook, er zat nu een scheur in. Dit was gelukkig 'makkelijk' te repareren dan als de scheur ergens anders had gezeten, maar de narcose was nog steeds van levensgevaar voor Mystic..
Spannende momenten dus!! :'( Ik kan je zeggen dat ik me wel eens fijner heb gevoeld.
Gelukkig uiteindelijk het verlossende telefoontje: De operatie was heel goed gegaan, beter dan ze hadden verwacht zelfs! De scheur was gerepareerd, ze hadden Mystic meteen van binnenuit gekatheteriseerd (tja als je daar dan toch bent he) en ze zagen ook dat Mystic een strictuur had, dus een vernauwing in de plasbuis, en die hebben ze ook geopereerd. Van wat ik begreep hebben ze 4 kleine sneetjes gemaakt, hoe dat het verhelpt weet ik ook het, het was zo'n stroom aan informatie. maar als het goed is, zou die spier nu niet meer zo moeten verkrampen. Het was ergens dus nog een 'geluk' dat Mystic zijn blaas gescheurd was, anders hadden ze die strictuur nooit gezien en zou Mystic misschien dáár toch weer problemen door ondervinden.
Ze hebben al met een een liter (!!) bloed, urine en andere troep uit Mystic zijn buikholte gehaald. De blaas gerepareerd, iets aan die strictuur gedaan... persoonlijk vind ik dat wel weer genoeg. :-s
Mystic moest de katheter 5 dagen inhouden. Hiermee scheen hij goed te plassen. Vrijdag mocht de katheter eruit en ook toen kon hij zelfstandig prima en pijnloos plassen! :-D
gisterochtend mocht ik hem dan eindelijk weer ophalen!! Ik ben naar huis gegaan met een erg blije kat!
Mystic is niet van mijn schoot af te krijgen, hij eet, drink en slaapt erg veel haha.
Dus al met al gaat het de goede kant op en we gaan er gewoon vanuit dat dit de laatste ellende in zijn leven is geweest en dat het vanaf nu alleen nog maar goed gaat!
Mystic is nu bijna zo'n 2000 euro waard, niet slecht voor een afvalbakkie ;-) míjn afvalbakkie <3
zondag 29 augustus 2010
B12 en ik
20 juli, 2010
Deze blog heb ik al eens gepost op mijn hyves, maar omdat niet iedereen hyves heeft plaats ik hem ook hier.
Aangezien ik niet kan slapen omdat ik me beroerd voel, toch maar weer eens een blog hierover.
De vorige blog die hierover ging heb ik verwijderd wegens een te hoog drama gehalte
I get that sometimes...
Maar omdat een heleboel mensen in mijn omgeving toch niet helemaal lijken te begrijpen wat het inhoudt, hier mijn verhaal.
Goed, B12 en ik. Veel mensen die mij kennen weten dat ik een B12 tekort heb. maar wat houdt dat nou precies in voor mij en mijn omgeving?
Zo'n anderhalf jaar ben ik eindelijk met mijn klachten naar de huisarts gestapt. Ik was vaak heel erg moe, had last van duizelingen, vlagen van misselijkheid, verminderde eetlust, concentratieproblemen, verminderd geheugen en ik viel regelmatig flauw.
Na daar zo'n 3 maand mee te hebben rondgelopen heeft men mij toch kunnen overhalen om maar eens naar de huisarts te gaan
Ik heb toen bloed laten prikken en daar kwam uit dat ik een B12 tekort had. Een normale waarde ligt tussen de 150 en 700, mijn waarde was 76...
Mijn eerste gedachte was: o, wat extra fruit eten, misschien wat vitaminepilletjes. eitje!
maar nee dus.. zo werkt dat niet. Omdat de B12 niet gewoon wordt opgenomen, moest ik injecties krijgen, die de B12 dus meteen in je spieren spuiten. (joyfull)
Ik kreeg een opstart dosis injecties, 2 x per week, 5 weken lang. Na zo'n injectie voelde ik me behoorlijk beroerd en ik kon er ook goed ziek van zijn, wat dan ook heeft geleid tot een aantal keer ziekmelden op werk.
Ik merkte echter wel dat ik me er wat beter door ging voelen. De misselijkheid was weg, de constante hoofdpijn en moeheid waren ook minder. Af en toe wel een slechte dag tussendoor, maar over het algemeen had ik meer energie.
En het allerbeste was dat ik kon gaan slapen zonder de angst een hartaanval te krijgen!
Ik had namelijk al dik 2 jaar voor die tijd last van hartkloppingen, steken en druk op de borst.
en na een ziekenhuisbezoekje (te danken aan iets teveel Red Bull in combinatie met stress) heb ik een beetje die angst voor een hartaanval
overgehouden.
Hartkloppingen zijn ook een symptoom van B12 tekort en ik merkte dat het minder werd na de B12 injecties, heerlijk!
Ik heb een kleine hartritmestoornis, dus helemaal oke zal het nooit zijn, maar ik kan in elk geval normaal in slaap vallen. (zolang ik maar niet op mijn linkerzijde lig, dat kan ik dan weer niet zonder het benauwd te krijgen)
Helaas ben ik na een tijdje gestopt met de injecties, omdat ik me beter voelde. Ik hoopte dat ik 1 van de mensen was die een tekort had ontwikkeld door een tekort in het eten, maar helaas.
domme ik.
Mijn lichaam neemt de B12 gewoon niet op uit het eten (voornamelijk dierlijke producten) en dus zal ik mijn hele leven lang injecties moeten halen.
Oftewel, ik heb de ziekte van Addison-Biermer.
Nu, dik een jaar later, zijn mijn klachten alweer enkele maanden helemaal terug, wat inhoudt dat ik :
*zowat constant moe ben
*regelmatig last heb van hoofdpijn wat kan doorzetten naar migraine
*ik heb een sterk verminderde eetlust
*gewichtsverlies (daar ben ik dan stiekem wél weer blij mee)
*ik heb snel spierpijn
*ik heb krachtverlies in mijn armen en benen (ik merk het nu heel veel op mijn werk)
*ik heb vaak last van hartkloppingen of steken bij mijn hart (gelukkig kom ik nog wel gewoon goed in slaap)
*ik heb last van stemmingswisselingen en voel me snel down.
*ik kan me soms slecht concentreren
*kom niet uit mijn woorden of kan niet op sommige woorden komen.
*ik vergeet namen of dingen die ik net nog gedaan heb
*sinds 2 weken heb ik last van tintelingen in mijn benen en voelt het soms alsof ze elk moment kunnen doorzakken.
En zo zijn er nog wel meer dingen.
Dus als je me net 2 dagen geleden hebt verteld over die ontzettend leuke gozer, vergeef me dan dat ik zijn naam niet meer weet.
Als je een heel verhaal aan het vertellen bent, denk dan niet dat het me niets interesseert, ik kan me gewoon slecht concentreren.
En als ik me 'weer eens ziekmeld' op werk, geloof me dan als ik zeg dat ik dat liever ook niet deed. Ik zou ook veel liever gewoon mijn werk doen zonder klachten!
Ik zou ook veel liever niet steeds moe zijn, niet steeds hoofdpijn hebben en gewoon genoeg energie hebben voor dingen. Maar die heb ik op het moment gewoon niet.
Het liefste laat ik het ook niet merken, maar geloof me: ik ben elke dag moe en ik heb bijna elke dag wel hoofdpijn of duizelingen, misselijkheid en een gevoel van zwakte.
Ik hoop dat ik het voor jullie nu weer ietsje duidelijker heb gemaakt
voor meer info: http://stichtingb12tekort.nl/informatie/faq
Linda.
Deze blog heb ik al eens gepost op mijn hyves, maar omdat niet iedereen hyves heeft plaats ik hem ook hier.
B12 en ik..
Aangezien ik niet kan slapen omdat ik me beroerd voel, toch maar weer eens een blog hierover.
De vorige blog die hierover ging heb ik verwijderd wegens een te hoog drama gehalte
I get that sometimes... Maar omdat een heleboel mensen in mijn omgeving toch niet helemaal lijken te begrijpen wat het inhoudt, hier mijn verhaal.
Goed, B12 en ik. Veel mensen die mij kennen weten dat ik een B12 tekort heb. maar wat houdt dat nou precies in voor mij en mijn omgeving?
Zo'n anderhalf jaar ben ik eindelijk met mijn klachten naar de huisarts gestapt. Ik was vaak heel erg moe, had last van duizelingen, vlagen van misselijkheid, verminderde eetlust, concentratieproblemen, verminderd geheugen en ik viel regelmatig flauw.
Na daar zo'n 3 maand mee te hebben rondgelopen heeft men mij toch kunnen overhalen om maar eens naar de huisarts te gaan
Ik heb toen bloed laten prikken en daar kwam uit dat ik een B12 tekort had. Een normale waarde ligt tussen de 150 en 700, mijn waarde was 76...
Mijn eerste gedachte was: o, wat extra fruit eten, misschien wat vitaminepilletjes. eitje!
maar nee dus.. zo werkt dat niet. Omdat de B12 niet gewoon wordt opgenomen, moest ik injecties krijgen, die de B12 dus meteen in je spieren spuiten. (joyfull)
Ik kreeg een opstart dosis injecties, 2 x per week, 5 weken lang. Na zo'n injectie voelde ik me behoorlijk beroerd en ik kon er ook goed ziek van zijn, wat dan ook heeft geleid tot een aantal keer ziekmelden op werk.
Ik merkte echter wel dat ik me er wat beter door ging voelen. De misselijkheid was weg, de constante hoofdpijn en moeheid waren ook minder. Af en toe wel een slechte dag tussendoor, maar over het algemeen had ik meer energie.
En het allerbeste was dat ik kon gaan slapen zonder de angst een hartaanval te krijgen!
Ik had namelijk al dik 2 jaar voor die tijd last van hartkloppingen, steken en druk op de borst.
en na een ziekenhuisbezoekje (te danken aan iets teveel Red Bull in combinatie met stress) heb ik een beetje die angst voor een hartaanval
overgehouden.
Hartkloppingen zijn ook een symptoom van B12 tekort en ik merkte dat het minder werd na de B12 injecties, heerlijk!
Ik heb een kleine hartritmestoornis, dus helemaal oke zal het nooit zijn, maar ik kan in elk geval normaal in slaap vallen. (zolang ik maar niet op mijn linkerzijde lig, dat kan ik dan weer niet zonder het benauwd te krijgen)
Helaas ben ik na een tijdje gestopt met de injecties, omdat ik me beter voelde. Ik hoopte dat ik 1 van de mensen was die een tekort had ontwikkeld door een tekort in het eten, maar helaas.
domme ik.
Mijn lichaam neemt de B12 gewoon niet op uit het eten (voornamelijk dierlijke producten) en dus zal ik mijn hele leven lang injecties moeten halen.
Oftewel, ik heb de ziekte van Addison-Biermer.
Nu, dik een jaar later, zijn mijn klachten alweer enkele maanden helemaal terug, wat inhoudt dat ik :
*zowat constant moe ben
*regelmatig last heb van hoofdpijn wat kan doorzetten naar migraine
*ik heb een sterk verminderde eetlust
*gewichtsverlies (daar ben ik dan stiekem wél weer blij mee)
*ik heb snel spierpijn
*ik heb krachtverlies in mijn armen en benen (ik merk het nu heel veel op mijn werk)
*ik heb vaak last van hartkloppingen of steken bij mijn hart (gelukkig kom ik nog wel gewoon goed in slaap)
*ik heb last van stemmingswisselingen en voel me snel down.
*ik kan me soms slecht concentreren
*kom niet uit mijn woorden of kan niet op sommige woorden komen.
*ik vergeet namen of dingen die ik net nog gedaan heb
*sinds 2 weken heb ik last van tintelingen in mijn benen en voelt het soms alsof ze elk moment kunnen doorzakken.
En zo zijn er nog wel meer dingen.
Dus als je me net 2 dagen geleden hebt verteld over die ontzettend leuke gozer, vergeef me dan dat ik zijn naam niet meer weet.
Als je een heel verhaal aan het vertellen bent, denk dan niet dat het me niets interesseert, ik kan me gewoon slecht concentreren.
En als ik me 'weer eens ziekmeld' op werk, geloof me dan als ik zeg dat ik dat liever ook niet deed. Ik zou ook veel liever gewoon mijn werk doen zonder klachten!
Ik zou ook veel liever niet steeds moe zijn, niet steeds hoofdpijn hebben en gewoon genoeg energie hebben voor dingen. Maar die heb ik op het moment gewoon niet.
Het liefste laat ik het ook niet merken, maar geloof me: ik ben elke dag moe en ik heb bijna elke dag wel hoofdpijn of duizelingen, misselijkheid en een gevoel van zwakte.
Ik hoop dat ik het voor jullie nu weer ietsje duidelijker heb gemaakt
voor meer info: http://stichtingb12tekort.nl/informatie/faq
Linda.
Abonneren op:
Posts (Atom)