Zelfreflectie...
Op school had ik al een hekel aan dat woord.
Kritisch naar jezelf kijken, over jezelf een mening vormen, zeggen wie je bent en dit op tafel gooien..
Sowieso vind ik het lastig om bepaalde dingen van jezelf te zeggen... veel dingen weet ik van mezelf niet eens, die zie ik niet, heb ik simpelweg niet in de gaten of ervaar ik als 'normaal' terwijl een ander dit heel bijzonder kan vinden.
Over jezelf zeggen dat je iets goed kunt, of dat je juist ergens niet goed in bent, dat je ergens enorm in uitblinkt, of juist erg in tekort schiet.
En het wordt nog lastiger als het om persoonlijke dingen gaat, dingen diep van binnen: je gevoelens!
Nu is het niet zo dat ik totaal niet over mijn gevoelens kan praten, absoluut niet. als mij iets dwarszit, dan kan ik dit best vertellen. Niet aan iedereen, maar toch..
Maar lang niet alles. Veel dingen hou ik voor mezelf, want 'ik wil niemand tot last zijn ' of ben bang dat 'ze het toch niet zullen begrijpen'. Ik denk dat dit voor velen herkenbaar is.
Al sinds lange tijd ben ik bezig met die zelfreflectie... kritisch naar mezelf kijken.. wie ben ik?? wat wil ik van het leven, wat ik ik bereiken, wat heb ik bereikt en wat moet er aan mij veranderen? Wat zijn mijn pluspunten en mijn tekortkomingen?
Ik ben er nog lang niet over uit. Van veel dingen weet ik simpelweg niet wat ik wil, hoe ik het wil..
Vooral wat betreft werk en relaties is het bij mij niet zo geweldig geweest de laatste anderhalf jaar.
En ik ben al enige tijd op zoek naar de reden: Waarom?
Waarom voel ik me altijd als het buitenbeentje op het werk? waarom word ik (voor mijn gevoel) altijd gezien als dat rare mens? waarom val ik altijd net buiten de boot, ondanks dat ik het vaak zo goed bedoel en hard mijn best doe? Wat doe ik verkeerd?
En waarom gaan relaties bij mij nooit zoals het zou moeten gaan? waarom val ik als een blok voor iemand, ga ik er 200% voor, om vervolgens na enkele maanden erachter te komen dat het gevoel alweer weg is? Of waarom tref ik de 2 uitersten? De enorme, gevoelloze klootzak die vreemdgaat, de vuile hond die spelletjes speelt met je gevoelens om je vervolgens keihard te dumpen... en de ontzettend lieve, zorgzame, geweldige kerel die alles voor je zou doen..de softie.. waar ik vervolgens niet verliefd op kan blijven.
En zoals jullie weten zit ik al ruime tijd niet lekker in mijn vel.
Dus dit alles tezamen zette mij toch wel aan het denken... tijd voor een zelfreflectie en kijken hoe het beter kan!
Dit is nog lastig... ik heb eerst dingen voor mezelf op een rijtje gezet:
Eerst kwam het B12 tekort aan het licht. injecties voor gehaald, het ging na een tijdje al veel beter met me. Zat ook al wel wat beter in mijn vel, maar nog steeds niet helemáál super.
Echter na een tijdje kapte ik met de injecties, dacht dat als ik op mijn voeding zou letten , het wel goed zou blijven gaan. Mis! de klachten zijn inmiddels weer helemaal terug helaas, dus hier ga ik binnenkort weer injecties voor halen. Bij de laatste keer bloedprikken waren de waardes echter nog niet zorgwekkend, maar toch herken ik de klachten voldoende om te kunnen zeggen dat het voor mij te weinig is.
Ook zagen ze toen een afwijking in de waardes van mijn schildklier, dus hier moet ik binnenkort nog een keer voor laten prikken.
Depressief... ook zo'n lekker rotwoord. Zo'n label wat je opgeplakt krijgt. "zielig persoon" of "aansteller", 1 van die 2.
Zo'n 2 jaar terug was ik weer bij de huisarts en gaf ik aan dat ik al jarenlang bepaalde klachten had, terugkerende klachten, steeds hetzelfde patroon, bepaalde gevoelens die ik niet kon plaatsen, of niet had, het lage gevoel over mezelf... uiteindelijk werd het dan gezegd: depressiviteit.
Vermoedelijk dan, want er zijn niet echt testen die uitwijzen dat je écht depressief bent ofzo. Bovendien vond ik mezelf echt niet depressief. ja oke, ik zat niet lekker in mijn vel, voelde me vaak rot, woedeaanvallen, huilbuien, weinig energie... maar dat was gewoon een winterdipje? of een zomerdipje...lentedipje...herfstdipje? gewoon een dipje. ik heb niet de neiging mezelf de verwonden, ik vind mezelf niet totaal waardeloos, ik haal nog plezier uit dingen... dus depressief?
In die 2 jaar heb ik de nodige schommelingen gehad. het ging beter, het ging iets minder, het ging even heel goed, en toen was er een dieptepunt (zeg de helft van 2010). En dan gaat het weer beter, voel je je beter, maar dan ineens gaat het toch weer minder en zit je weer niet fijn in je vel.
Ik ben weer eens op google gaan zoeken naar mijn klachten... moodswings, futloos, je simpelweg 'leeg voelen', in veel dingen niet meer het plezier hebben wat je eerder wel had...
resultaten: depressie (daar issie weer), B12 (ha, een bekende) , borderline (don't think so...) en Serotonine tekort... en dát deed een belletje rinkelen..
Een paar jaar terug had mijn vader een burn-out en zat er even helemaal doorheen. Testen gedaan en wat niet. uiteindelijk kwam eruit dat hij een tekort had aan een bepaalde stof in je hersenen, die veel van je emoties regelt en beïnvloed. Ik had mijn vader hier vandaar naar gevraagd, of dat toevallig Serotonine heette en hij zei inderdaad van wel..
Een serotonine tekort heeft, net zoals vele andere tekorten, meerdere mogelijke oorzaken... erfelijkheid is er 1 van..
Ik ben me erover gaan inlezen en zoveel dingen herken ik ervan.. zou dit iets kunnen zijn? Is dit iets wat ik ook heb, en verklaart dat (samen met de B12) het feit dat ik mezelf niet snap, mijn gevoelens niet begrijp en niet vertrouw, de reden dat ik me zo leeg voel?
Ergens hoop ik van wel, want dan weet ik een mogelijke reden en kan ik er iets aan doen. Anderzijds lijkt het me nou ook niet geweldig om aan de antidepressivia te moeten (onder andere).
Serotonine tekort is ook een reden voor 'depressieve' gevoelens en wordt ook vaak gevonden bij mensen met een depressie.
Eerst maar bij de huisarts langsgaan voor een afspraak, bloedprikken, en het hebben over mijn vermoedens.
Let's see where this road will lead..
niet echt een zelfreflectie blog geworden... meer het delen van mijn gedachten... ach ja, ook dat moet gebeuren. :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten