B12 en ik

20 juli, 2010

Deze blog heb ik al eens gepost op mijn hyves, maar omdat niet iedereen hyves heeft plaats ik hem ook hier.

  B12 en ik..

Aangezien ik niet kan slapen omdat ik me beroerd voel, toch maar weer eens een blog hierover.
De vorige blog die hierover ging heb ik verwijderd wegens een te hoog drama gehalte I get that sometimes...

Maar omdat een heleboel mensen in mijn omgeving toch niet helemaal lijken te begrijpen wat het inhoudt, hier mijn verhaal.


Goed, B12 en ik. Veel mensen die mij kennen weten dat ik een B12 tekort heb. maar wat houdt dat nou precies in voor mij en mijn omgeving?

Zo'n anderhalf jaar ben ik eindelijk met mijn klachten naar de huisarts gestapt. Ik was vaak heel erg moe, had last van duizelingen, vlagen van misselijkheid, verminderde eetlust, concentratieproblemen, verminderd geheugen en ik viel regelmatig flauw.

Na daar zo'n 3 maand mee te hebben rondgelopen heeft men mij toch kunnen overhalen om maar eens naar de huisarts te gaan
Ik heb toen bloed laten prikken en daar kwam uit dat ik een B12 tekort had. Een normale waarde ligt tussen de 150 en 700, mijn waarde was 76...

Mijn eerste gedachte was: o, wat extra fruit eten, misschien wat vitaminepilletjes. eitje!

maar nee dus.. zo werkt dat niet. Omdat de B12 niet gewoon wordt opgenomen, moest ik injecties krijgen, die de B12 dus meteen in je spieren spuiten. (joyfull)

Ik kreeg een opstart dosis injecties, 2 x per week, 5 weken lang. Na zo'n injectie voelde ik me behoorlijk beroerd en ik kon er ook goed ziek van zijn, wat dan ook heeft geleid tot een aantal keer ziekmelden op werk.

Ik merkte echter wel dat ik me er wat beter door ging voelen. De misselijkheid was weg, de constante hoofdpijn en moeheid waren ook minder. Af en toe wel een slechte dag tussendoor, maar over het algemeen had ik meer energie.
En het allerbeste was dat ik kon gaan slapen zonder de angst een hartaanval te krijgen!
Ik had namelijk al dik 2 jaar voor die tijd last van hartkloppingen, steken en druk op de borst.
en na een ziekenhuisbezoekje (te danken aan iets teveel Red Bull in combinatie met stress) heb ik een beetje die angst voor een hartaanval
overgehouden.

Hartkloppingen zijn ook een symptoom van B12 tekort en ik merkte dat het minder werd na de B12 injecties, heerlijk!

Ik heb een kleine hartritmestoornis, dus helemaal oke zal het nooit zijn, maar ik kan in elk geval normaal in slaap vallen. (zolang ik maar niet op mijn linkerzijde lig, dat kan ik dan weer niet zonder het benauwd te krijgen)

Helaas ben ik na een tijdje gestopt met de injecties, omdat ik me beter voelde. Ik hoopte dat ik 1 van de mensen was die een tekort had ontwikkeld door een tekort in het eten, maar helaas.
domme ik.

Mijn lichaam neemt de B12 gewoon niet op uit het eten (voornamelijk dierlijke producten) en dus zal ik mijn hele leven lang injecties moeten halen.
Oftewel, ik heb de ziekte van Addison-Biermer.

Nu, dik een jaar later, zijn mijn klachten alweer enkele maanden helemaal terug, wat inhoudt dat ik :

*zowat constant moe ben
*regelmatig last heb van hoofdpijn wat kan doorzetten naar migraine
*ik heb een sterk verminderde eetlust
*gewichtsverlies (daar ben ik dan stiekem wél weer blij mee)
*ik heb snel spierpijn
*ik heb krachtverlies in mijn armen en benen (ik merk het nu heel veel op mijn werk)
*ik heb vaak last van hartkloppingen of steken bij mijn hart (gelukkig kom ik nog wel gewoon goed in slaap)
*ik heb last van stemmingswisselingen en voel me snel down.
*ik kan me soms slecht concentreren
*kom niet uit mijn woorden of kan niet op sommige woorden komen.
*ik vergeet namen of dingen die ik net nog gedaan heb
*sinds 2 weken heb ik last van tintelingen in mijn benen en voelt het soms alsof ze elk moment kunnen doorzakken.

En zo zijn er nog wel meer dingen.



Dus als je me net 2 dagen geleden hebt verteld over die ontzettend leuke gozer, vergeef me dan dat ik zijn naam niet meer weet.
Als je een heel verhaal aan het vertellen bent, denk dan niet dat het me niets interesseert, ik kan me gewoon slecht concentreren.

En als ik me 'weer eens ziekmeld' op werk, geloof me dan als ik zeg dat ik dat liever ook niet deed. Ik zou ook veel liever gewoon mijn werk doen zonder klachten!

Ik zou ook veel liever niet steeds moe zijn, niet steeds hoofdpijn hebben en gewoon genoeg energie hebben voor dingen. Maar die heb ik op het moment gewoon niet.

Het liefste laat ik het ook niet merken, maar geloof me: ik ben elke dag moe en ik heb bijna elke dag wel hoofdpijn of duizelingen, misselijkheid en een gevoel van zwakte.

Ik hoop dat ik het voor jullie nu weer ietsje duidelijker heb gemaakt



voor meer info: http://stichtingb12tekort.nl/informatie/faq


Linda.

relaties en onzekerheden

Onzekerheid.

Iedereen heeft hier wel eens last van, de één meer dan de ander.
Zo ook ik. En het is schijt irritant!

Wat ik vooral vervelend vind, is dat ik tussen mijn 18e en +- 22e veel meer zelfvertrouwen had gekregen.
Ik was minder verlegen, durfde mensen makkelijker aan te spreken en was meer tevreden over wie ik was en hoe ik eruit zag.

Echter gebeuren er dan toch weer dingen die je aan het twijfelen zetten, die je onzeker maken, die een gat slaan in je zelfvertrouwen.... liefde!

Je wordt verliefd, hij ook op jou... dacht je. Je wéét echter dat het een Bad Boy is, een womanizer, een cheater. En tóch ga je om hem geven en word je verliefd. héél erg verliefd.
En dan ga je... plat op je bek!  Met je neus wordt je hard op de feiten geduwd en je hart breekt van ellende.

Gelukkig kom je dit weer te boven wanneer je hém ontmoet. Een geweldig lieve gozer, die nooit tegen je zou liegen, die je nooit zou kwetsen en om wie je ontzettend veel bent gaan geven. je wordt verliefd, je bent 2 jaar lang heel gelukkig samen... en dan loopt het stuk. Hoe, waarom, waardoor... het is niet echt duidelijk. Irritaties, uit elkaar gegroeid, andere wegen ingeslagen... wie zal het zeggen. Echter werkte het niet meer, en dus was ook dat einde verhaal.

Weer een gat in je zelfvertrouwen... als zelfs dié relatie niet stand kan houden..hoe is er dan hoop voor een ander?

Veel te snel ontmoet je iemand en daar word je head over heels stapelverliefd op! Een totaal ander persoon dan je voorgaande relatie. Een persoon wiens hart ook onlangs gebroken is, iemand die flink bedrogen is door zijn lief, iemand die nooit en te nimmer zou vreemdgaan, omdat hij weet hoeveel pijn dit doet.

Iemand die een ontzettend laag zelfbeeld heeft... en die dus álle aandacht eist die je hebt.
En die geef je... je geeft hem al je liefde, al je aandacht, al je energie...
je beloofd je vriendinnen dat je aan jezelf zal denken, dat je jezelf niet zal wegcijferen en dat je er zelf niet aan onderdoor zal gaan..  en toch blijf je geven.

En dan kom je er wéér achter dat je wéér de naïeve, goedgelovige, verliefde muts bent geweest!
Deze persoon bestaat uit leugens, één en al leugens. En het interesseert hem niets hoeveel pijn hij je doet met deze leugens. En deze persoon, die beweert zo erg gebroken te zijn doordat hij bedonderd was, bedonderd jou nu zoveel harder!

En dat gat in je zelfvertrouwen was teveel...

zeker 2 maanden lang was er niets meer dat mij nog vrolijk stemde. Mijn gevoelens waren leeg, nagenoeg weg en ik wist niet meer van mezelf wie ik was of wie ik wilde zijn.


Inmiddels bouw ik stukje bij beetje die zekerheid weer op, groeit mijn zelfvertrouwen weer en durf ik te hopen op de Liefde die mij niét in de rug steekt.

Maar die onzekerheid, wantrouwen... die blijft.  Door schade en schande wijs geworden, misschien. Maar ook wantrouwig en jaloers.

Wanneer iets te mooi is om waar te zijn, is het dat meestal ook. Hetzelfde geldt in mijn ogen nu wanneer een gozer interesse in je lijkt te hebben...deze gozer ziet er goed uit, is lief, grappig... dus er is vast iets niet in de haak.
Misschien is het een grap, wil ie eens kijken hoeveel hij uit me kan krijgen en me dan keihard laten vallen.
Misschien heeft ie een vriendin, of 20 scharrels en ben ik er daar gewoon 1 van.
Misschien is het nep en is het een vent van 55+ achter zijn computer.

Op dat gebied ben ik dus nog erg onzeker, op dat gebied spookt nog altijd de gedachte door mijn hoofd: "hoe kan zo iemand interesse hebben in míj??"

Ik weet wat ik waard ben, ik zal mezelf ook nooit meer voor iemand verlagen, en ik heb me voorgenomen om nooit meer 100% van mezelf te geven als de ander dat ook niet doet.
Maar wat betreft mijn zelfvertrouwen, dat heeft ups en downs.


Dus voor mijn toekomstige partner:  Vergeef me als ik mezelf niet helemaal open stel, vergeef me als ik telefoontjes laat in de avond wantrouw, vergeef me als ik zuchtend naar mezelf in de spiegel kijk en vergeef me als ik regelmatig om bevestiging vraag.

A broken heart needs mending. and it takes some time.

Irritaties in het Horeca leven

Irritaties, ieder beroep heeft ze, zo ook de horeca!

Mijn collega's en ik staan vaak genoeg achter de bar scenario's te verzinnen waarop je normaal gesproken zo'n vervelende of onbeschofte gast zou behandelen, maar wat we uiteraard niet doen.

Al een tijdje wilde ik hier een blog over schrijven, misschien dat jullie er nog wat aan hebben, de volgende keer dat jullie naar een horeca gelegenheid gaan ;-)

Irritaties in de horeca:


1.

Allereerst en vooral: Ik ben niét je slaafje! Ik ben ook je hond niet dus ga alsjeblieft niet fluiten om aandacht!
Knippen met de vingers, "hey jij!" of het trekken aan mijn werkkleding gaat er ook écht niet voor zorgen dat ik je sneller van dienst zal zijn!  Sterker nog, waarschijnlijk bedenk ik me op zulke momenten opééns dat ik toch dringend even naar de keuken moet om een koffiekopje af te wassen!

2.
Stel je voor, je gaat met je gezin uit eten. Prima, gezellig.  Je loopt het restaurant in, dat in de meeste gevallen al wat bezette tafels heeft. Je komt binnen, loopt langs het personeel zonder het te groeten en gaat aan een tafel zitten in de veronderstelling dat je binnen 2 minuten geholpen wordt.

FOUT!!

Regel nummer 1 in de horeca: MELD JE wanneer je binnenkomt! Groet het personeel, geef aan dat je graag een hapje wil komen eten en vraag of er nog een tafeltje vrij is.  NOU EN dat je ziet dat er nog 10 tafels leeg zijn, misschien verwachten wij straks wel een groep van 20 man!

3.
Kom niét zonder te reserveren met een groep van 15+ man binnen op een zaterdagavond om 18:00 en verwacht dan dat er zomaar op magische wijze een tafeltje vrij is. Ga al helemáál niet verontwaardigd reageren wanneer wij u vertellen dat er helaas geen plek voor u is.
RESERVEER! vooral als je met zo'n grote groep bent! 

4.
Grote no-go's zijn ook het zelf pakken van de kaart (Heb geduld! we komen echt wel bij je!) ; met 2 personen aan een 6-persoons tafel gaan zitten ("ja maar er zijn verder geen tafels vrij", geen excuus, MELD JE bij binnenkomst en dan vertellen wij je wel of er misschien binnen afzienbare tijd een tafel voor 2 of 4 personen vrij komt) of je complete bestelling (inclusief eten) al aan de bar komt doorgeven omdat je haast hebt, terwijl je nog niet eens een tafel toegewezen hebt gekregen!

5.
Ook een groot irritatiepunt: ouders met kinderen die éven lijken te vergeten dat ze kinderen hebben.
scenario:   Ober  loopt op een drukke avond naar een tafeltje toe om een bestelling op te nemen. Vader besteld een pilsje en moeders besteld een rosé.  "verder nog iets?"  nee, verder niet.  
Ober maakt drankjes en brengt deze weg. Bij het neerzetten van de drankjes, gaat er ineens een licht op bij moeders en dus besteld ze nog 2 fristi, die was ze vergeten voor de kinderen!
Dus de Ober kan weer terug om 2 fristi op te halen terwijl het al zo druk ís!

Een soortgelijke situatie is wanneer de Ober naar een tafel van pakweg 5 man toeloopt en drinken opneemt. 4 mensen bestellen wat, nummer 5 hoeft niets.  Ober maakt drankjes, brengt drankjes. Bij het neerzetten besluit nummer 5 om de etter te gaan uithangen en besteld 'toch maar een ice-t. mét een citroentje!'.
Ober lacht beleefd, onderwijl in gedachten persoon nummer 5 voor alles uitmaken wat mooi en lelijk is, en loopt weg om het drankje te maken.
Bij het neerzetten van de ice-t, heeft nummer 2 zijn drankje blijkbaar in 1x naar achteren gegooid en besteld dus 'nog maar een pilsje'.  De Ober voelt hem al aankomen en vraagt of er verder nog iemand iets te drinken wil, dit blijkt niet nodig. 
Uiteraard gebruikt de tafel die paar minuten die de ober nodig heeft om het drankje te maken en te brengen om compleet van gedachten te veranderen en om tóch ook nog maar wat te bestellen. en bitterballen.
DOE DIT NIET!!  De bediening heeft wel meer te doen dan 15 minuten bezig zijn met steeds 1 drankje wegbrengen naar 1 tafel!!

6. 
Wij zijn geen créche!  De meesten van ons vinden kinderen heus wel lief en schattig. Wij hebben kleurplaten en speelgoed voor de kinderen om ze zoet te houden en wij snappen ook wel dat u er niet constant op kunt letten, maar ga er niet vanuit dat u rustig buiten uw drankje kunt doen terwijl de kinderen binnen spelen en dat wij er dan maar op letten.   Laat uw kinderen ook niét met hun dozijn race autootjes in het looppad van de bediening spelen!  Genoeg scenario's op te noemen op welke manieren dát lelijk kan aflopen!  Ook het pad bij de deur naar de keuken is géén goede plek om je hummeltje van 1 rond te laten kruipen.


7.
Reageer niet meteen helemaal over de rooie als het even niet gaat zoals u wenst. Wenk gewoon een van mijn collega's, vraag om verduidelijking of geef op een normale manier aan dat er iets mis is gegaan of dat u het ergens niet mee eens bent. Vaak is er prima een oplossing te vinden en hier doen wij ook echt wel ons best voor. Maar ga ons niet meteen afblaffen als we per ongeluk het citroentje bij de tonic zijn vergeten, wij zijn ook maar mensen!


8.
Ik krijg de indruk dat sommige mensen dit doen, puur om te jennen, maar alstublieft, ga niét hele verhalen tegen ons aanhangen als we nét uw hele tafel hebben leeggeruimd en dus aardig wat kilo's aan borden e.d. in onze handen hebben!

Of als u ziet dat ik met een vol dienblad loop, wacht dan even tot ik mijn drankjes heb weggebracht voordat u besluit om informatie te vragen over de gehele historie van de omgeving! Of steek even uw hand de lucht in als sein dat u straks even iets wil vragen, dan kom ik echt wel bij u zodra ik mijn drankjes heb weggebracht!

9. 
En last but not least, een scenario dat o zo vaak voorkomt en waar ik me nog elke keer weer over verbaas:

Gezin komt eten, gezin besteld, gezin krijgt eten. Ober loopt langs, vraagt of alles naar wens is, krijgt hier positief antwoord op en neemt nog een rondje drinken op.  Eventueel komt er naderhand, mochten ze lang tafelen,  nog een keer een ober langs met de vraag of alles nog naar wens is. Gezin is uitgegeten, ober loopt naar de tafel om deze leeg te ruimen en vraagt of alles naar wens is geweest. Alle borden zijn leeg, bij het opnemen van de drankjes werd er positief geantwoord....en tóch wagen zulke mensen het dan om uit hun vel te springen en woedend te vermelden dat het "niet te vreten was!" .  op de vraag wát er dan mis mee was, krijgt hij het antwoord "ALLES!"
ten eerste , 'ALLES', daar kunnen wij niets mee en we zullen het ook zéker niet geloven. in onze ogen bent u nu eigenlijk al afgeschreven. Ten tweede, áls er klachten waren, geef dat dan meteen de eerste keer aan  wanneer de ober hiernaar vraagt! En heb al helemáál niet het lef om dit te zeggen wanneer de borden helemaal leeg zijn! Geloof me, naar compensatie kan u dan fluiten!

En verder nog een paar kleine tips:

- Wanneer wij u groeten, groet ons dan terug!   met een verveelde blik aanstaren, ons negeren of een 'hmpf!' is nou niet iets waarbij wij veel zin krijgen om u te bedienen.

- Kom niét terug omdat er een foutje van €0,05 op de rekening is gemaakt!  (serieus, je hebt ze!)

- Ook al draag ik een naambadge, dan wil dat nog niet zeggen dat ik luister als je mijn naam door het restaurant heen schreeuwt om mijn aandacht te trekken.  Sterker nog, ik heb hier een gruwelijke hekel aan en ik zal dan ook vermoedelijk mijn collega naar u toesturen óf u rustig nog 10 minuten laten wachten.

- Als u ziet dat het druk is, bedenk dan alvast wat u wilt drinken vóórdat u als een bezetene om een ober gaat staan zwaaien. De Ober zal het namelijk écht niet op prijs stellen als hij zich naar u toe heeft gehaast en vervolgens nog 10 minuten aan uw tafeltje moet staan omdat u eigenlijk nog niet in de kaart heeft gekeken, of omdat Oma Betsie nog op het toilet zit!

- Ja, er zit alcohol in uw drankje, als je het niet proeft mag ik je niet meer serveren want dan heb je al genoeg op.

- Vraag niet ons complete assortiment aan bier en frisdrank, daar staat de kaart voor op uw tafel!

- ouders, ga er niet standaard van uit dat uw kinderen zomaar 15 rietjes en een dozijn servetjes mogen pakken. Ja we hebben er stapels van liggen, nou en! Dat kost géld!

- Ga niet overdrijven als u eventjes hebt moeten wachten! Mensen zijn vaak geneigd om te zeggen dat ze "hier al een half uur zitten!"  of "al drie kwartier op hun dessert wachten"  Wij kunnen de tijden namelijk nakijken en 9 van de 10 keer zit u er dan zo'n 40 minuten naast! En geloof me, niemand houdt van aanstellers. 

- Als ik kom aanlopen met een dienblad vol drankjes, kom dan niet aan met de opmerking dat u maar 1 cola en een sinas had besteld, dat weet ik ook wel! Die cappuccino en de koffie zijn voor de tafel naast u! 


- Nee! Ik ga niet in mijn handen klappen als ik met een vol dienblad loop.

- Ja! Die borden zijn zwaar!



Zoals je ziet, afgezien van een paar kleíne irritaties, is de horeca echt een mooi beroep!
We gaan dan ook elke dag met plezier naar ons werk, in afwachting van de volgende lading gasten die het helaas niet allemaal even handig aanpakken, en de scenario's die wij daarop kunnen verzinnen.

U lacht, wij lachen harder :-P


xx Linda


p.s.  Nu lijkt het misschien alsof wij allemaal een gruwelijke hekel aan onze gasten hebben of dat we ze alleen maar belachelijk maken, geloof me, dit is niet zo :-)  Als u ons met respect behandeld, behandelen wij u als koningen!  En met bovenstaande tips, komt u al een heel eind!