relaties en onzekerheden

Onzekerheid.

Iedereen heeft hier wel eens last van, de één meer dan de ander.
Zo ook ik. En het is schijt irritant!

Wat ik vooral vervelend vind, is dat ik tussen mijn 18e en +- 22e veel meer zelfvertrouwen had gekregen.
Ik was minder verlegen, durfde mensen makkelijker aan te spreken en was meer tevreden over wie ik was en hoe ik eruit zag.

Echter gebeuren er dan toch weer dingen die je aan het twijfelen zetten, die je onzeker maken, die een gat slaan in je zelfvertrouwen.... liefde!

Je wordt verliefd, hij ook op jou... dacht je. Je wéét echter dat het een Bad Boy is, een womanizer, een cheater. En tóch ga je om hem geven en word je verliefd. héél erg verliefd.
En dan ga je... plat op je bek!  Met je neus wordt je hard op de feiten geduwd en je hart breekt van ellende.

Gelukkig kom je dit weer te boven wanneer je hém ontmoet. Een geweldig lieve gozer, die nooit tegen je zou liegen, die je nooit zou kwetsen en om wie je ontzettend veel bent gaan geven. je wordt verliefd, je bent 2 jaar lang heel gelukkig samen... en dan loopt het stuk. Hoe, waarom, waardoor... het is niet echt duidelijk. Irritaties, uit elkaar gegroeid, andere wegen ingeslagen... wie zal het zeggen. Echter werkte het niet meer, en dus was ook dat einde verhaal.

Weer een gat in je zelfvertrouwen... als zelfs dié relatie niet stand kan houden..hoe is er dan hoop voor een ander?

Veel te snel ontmoet je iemand en daar word je head over heels stapelverliefd op! Een totaal ander persoon dan je voorgaande relatie. Een persoon wiens hart ook onlangs gebroken is, iemand die flink bedrogen is door zijn lief, iemand die nooit en te nimmer zou vreemdgaan, omdat hij weet hoeveel pijn dit doet.

Iemand die een ontzettend laag zelfbeeld heeft... en die dus álle aandacht eist die je hebt.
En die geef je... je geeft hem al je liefde, al je aandacht, al je energie...
je beloofd je vriendinnen dat je aan jezelf zal denken, dat je jezelf niet zal wegcijferen en dat je er zelf niet aan onderdoor zal gaan..  en toch blijf je geven.

En dan kom je er wéér achter dat je wéér de naïeve, goedgelovige, verliefde muts bent geweest!
Deze persoon bestaat uit leugens, één en al leugens. En het interesseert hem niets hoeveel pijn hij je doet met deze leugens. En deze persoon, die beweert zo erg gebroken te zijn doordat hij bedonderd was, bedonderd jou nu zoveel harder!

En dat gat in je zelfvertrouwen was teveel...

zeker 2 maanden lang was er niets meer dat mij nog vrolijk stemde. Mijn gevoelens waren leeg, nagenoeg weg en ik wist niet meer van mezelf wie ik was of wie ik wilde zijn.


Inmiddels bouw ik stukje bij beetje die zekerheid weer op, groeit mijn zelfvertrouwen weer en durf ik te hopen op de Liefde die mij niét in de rug steekt.

Maar die onzekerheid, wantrouwen... die blijft.  Door schade en schande wijs geworden, misschien. Maar ook wantrouwig en jaloers.

Wanneer iets te mooi is om waar te zijn, is het dat meestal ook. Hetzelfde geldt in mijn ogen nu wanneer een gozer interesse in je lijkt te hebben...deze gozer ziet er goed uit, is lief, grappig... dus er is vast iets niet in de haak.
Misschien is het een grap, wil ie eens kijken hoeveel hij uit me kan krijgen en me dan keihard laten vallen.
Misschien heeft ie een vriendin, of 20 scharrels en ben ik er daar gewoon 1 van.
Misschien is het nep en is het een vent van 55+ achter zijn computer.

Op dat gebied ben ik dus nog erg onzeker, op dat gebied spookt nog altijd de gedachte door mijn hoofd: "hoe kan zo iemand interesse hebben in míj??"

Ik weet wat ik waard ben, ik zal mezelf ook nooit meer voor iemand verlagen, en ik heb me voorgenomen om nooit meer 100% van mezelf te geven als de ander dat ook niet doet.
Maar wat betreft mijn zelfvertrouwen, dat heeft ups en downs.


Dus voor mijn toekomstige partner:  Vergeef me als ik mezelf niet helemaal open stel, vergeef me als ik telefoontjes laat in de avond wantrouw, vergeef me als ik zuchtend naar mezelf in de spiegel kijk en vergeef me als ik regelmatig om bevestiging vraag.

A broken heart needs mending. and it takes some time.