2010... en nogal..bewogen jaar.

2010... volgens mij valt er voor mij tot nu toe over geen enkel jaar zoveel te vertellen, als over 2010..

Hoewel.. 2005 was ook niet zo'n makkelijk jaar.. domme dingen gedaan... maar 2010 is voor mij grotendeels 1 doffe ellende geweest.


Al vrij vroeg in januari begon de ellende..  Het ging niet goed tussen mij en mijn huidige vriend. 2 jaar samen geweest, altijd goed gegaan, een toekomst samen gezien, er ook echt in geloofd... maar de laatste maanden ging het niet meer zoals het was.  Nu, achteraf, weet ik nog steeds niet precies wat er nou mis is gegaan. Of het lag aan mijn 'staat van gezondheid' (de depressies, niet lekker in mijn vel zitten) of dat we gewoon uit elkaar gegroeid waren... hoe dan ook, uiteindelijk besloten we samen een einde aan de relatie te maken... een relatie die voor mij heel veel heeft betekend en waar ik nog veel aan terugdenk.
Ik was grotendeels degene die de knoop doorhakte, maar hij was het met me eens..werd er gezegd.
Helaas bleek achteraf toch anders te zijn...   

Te snel raakte ik verliefd, tot over mijn oren, halsoverkop verliefd.  Stom stom stom! Maar ja, met je roze brilletje op je roze wolk...wat doe je dan he.
Dat werd een korte relatie, maar die absoluut de nodige sporen heeft achtergelaten. In geen enkele relatie heb ik me zó klein, zó waardeloos en zó lelijk gevoeld als in deze relatie.. en toch was ik niet eens degene die het uitmaakte... dat was hij.   Uiteraard had dit niets te maken met een zekere vriendin van hem..uiteraard niet... (nog geen week later zat ie in een relatie...met.... juist!)  Ook hoorde ik al heel snel verhalen die mijn vermoedens bevestigden.. hij had me gewoon zwaar bedonderd met haar!

Dit is mij toen zó zwaar gevallen.. ik heb me toen zó rot gevoeld, zó klein, en zó schuldig als ik terugdacht over mijn vorige relatie..waarom moest dát stuklopen?  Wat me ook vreselijk irriteerde is dat hij gewoon niet leek in te willen zien dat hij fout bezig was geweest... ik zal zulke mensen nooit kunnen begrijpen...zo blind voor hun eigen fouten.

Goed, na een paar maand in zo'n gezellig zwart gat te hebben gezeten, kwam ik er weer wat uit en besloot gewoon verder te gaan met mijn leven.  In die tijd is er gelukkig wel iets leuks gebeurd, ik denk één van de weinige lichtpuntjes van 2010... mijn schatje Isis!  Ik had ineen impulsieve bui op een advertentie op marktplaats gereageerd, echter waren alle katjes al vergeven. 2 dagen nadat mijn ex het uitmaakte, kreeg ik een mailtje ..1 van de katjes was nog beschikbaar, de mensen hadden er van af gezien. Dit werd dus mijn Isis, mijn lieve, schattige dametje!

Ik meldde mij op een dag in juli uit pure verveling aan op een datingsite. Onder het mom van "baadt het niet, dan schaadt het niet".  hier heb ik 2 dates gehad... de eerste was een ontzettend aardige gozer, maar er was totáál geen klik helaas.  De tweede... tja...dat was nogal een vreemde avond.
Ik had zijn profiel al wel gezien, maar er nog niet op gereageerd. Toen kreeg ik opeens een berichtje van hem.
Vrij zweverig, maar het trok me wel.  Na een tijdje heen en weer mailen besloten af te spreken..  al met al erg gezellig..tot de waterpijp erbij kwam en meneer dus naar hogere sferen ging.  De avond was apart, veel gepraat en op zich best oke, maar zeker niet voor herhaling vatbaar.
Dit heb ik hem de dag erna ook duidelijk gemaakt..  en toen begonnen de smsjes. hij hield van me, hij miste me, hij zou zichzelf beteren, niet meer roken, hij zou veranderen..

Ik heb dit vrij lang weten af te houden, heb uiteindelijk gezegd wel vrienden te willen zijn en hem te helpen van de drugs af te komen, maar meer niet..

en toen die ochtend dat ik 3 smsjes had, vol lieve woordjes en beloftes..  en dan open je je mailbox en daar staan een paar mailtjes in van héle andere aard..  ik ga hier niet neerzetten wat er precies in stond..maar het heeft me behoorlijk angst aangejaagd.  Dit heeft voor aardig wat nare dromen gezorgd, en wanneer ik op het station loop kijk ik altijd om me heen of ik hem niet zie..

Ik heb me toen ook wel voorgenomen dat ik echt even klaar was met relaties!

In augustus was het gelukkig wel een redelijk leuke maand.
Castlefest was voor mij als 3 dagen paradijs, ondanks het rotweer van de zaterdag.

Helaas kwam voor mij de grootste klap in September.. toen zo plotseling mijn grote kattenvriendje Pinto voor mijn ogen in elkaar zakte en overleed.  Er was niets aan de hand, hij had 's middags nog op het balkon gezeten, genieten van het zonnetje en de wind, lekker stoeien, spelen. Wel viel het me op dat hij niet wilde eten, maar dit baarde me toen geen zorgen.  Ik ging later het huis opruimen, liep naar de keuken, keek om en zag Pinto in de kattenkamer, door zijn acherpootjes zakken, tongetje uit zijn bek, grote ogen, en hij viel om.. Ik heb de dierenarts gebeld, ik moest meteen komen. Ik heb Pinto opgetild en ben hysterisch alle buren langsgegaan, maar helaas niemand met een auto. Ik ben de weg opgerend en heb de eerste auto aangehouden, deze heeft mij naar de dierenarts gebracht, waar ze me alleen konden vertellen dat mijn vriendje er niet meer was. vermoedelijk een hartaanval.. 4 jaar oud pas, dus ze vermoeden een aangeboren hartafwijking..HCM.   mijn lieve vriendje missen valt mij het zwaarst van allemaal.

Veel tijd om erover te treuren had ik niet, want 4 dagen later zat ik met Mystic bij de dierenarts. Ook dit is een paar keer kantje boord geweest, maar gelukkig gaat het nu erg goed met hem. (hierover kan je lezen in mijn vorige blog)

Toch gebeurde er ook wel iets leuks in September. Ik kreeg een berichtje van een lang vergeten profielensite en besloot daar weer eens te kijken en mijn profiel te updaten. Hierop kreeg ik een berichtje van een gozer, en we hebben toen wat heen en weer berichten gestuurd. uiteindelijk msn uitgewisseld en dat was enorm gezellig.  Paar dagen daarna de eerste ontmoeten, die enorm goed ging. het klikte super, maar ik hield bewust de boot af, omdat ik niet wéér gekwetst wilde worden, niet wéér te snel in een relatie wilde duiken.
Hij heeft toen een paar weken zó hard zijn best gedaan om te laten zien dat hij serieus was, zo lief was hij, zo leuk.. "wil je mijn vriendinnetje zijn? "
Tja, halsoverkop toch enorm verliefd, dus dan ga je erop in.

Zo'n anderhalve maand ging dat goed...maar van enorm goed ging dat naar enorm slecht.
Ineens werden afspraken afgezegd, wilde hij tijd voor zichzelf en eigenlijk werd ik gewoon buitengesloten.
Een weekend voor zichzelf, doordeweeks weggaan terwijl hij al niet fit was, ondanks als ie dan het weekend  ziek zou zijn...wat maakt het uit?  inderdaad ziek worden, maar niet zeker weten of hij wel wil dat ik langskom...  dat soort dingen.
Nog steeds weet ik niet wat hier nou mis is gegaan, wie er schuld heeft, misschien hij, misschien ik, misschien allebei... maar het werkte gewoon niet en ik voelde me echt weer miserabel.
Ik heb toen besloten om voor 1x voor mezelf te kiezen, hem te confronteren en als het antwoord niet was wat het moest zijn, ik het zou afkappen. Dit was 3 December. Helaas verliep dit niet zoals ik wilde, maar wel zoals ik verwachtte.
Wéér een klap, wéér die tranen, wéér die ellende.. een aantal dingen die hij zei kwamen behoorlijk hard aan.. ook kon hij echt niet inzien waarom ik vond dat het niet werkte... nogmaals, ik snap niet waarom dat niet kan, zo blind voor je eigen fouten. Maar goed, ik ben blijkbaar een zeur en een claimer, omdat ik graag tijd in een relatie steek, omdat ik graag bij mijn vriend ben en samen dingen doe..  ik zal dit in de toekomst vooraf maar vast duidelijk maken, misschien dat dat helpt.. <_<   

Ook in Oktober gebeurde nog iets rottigs... 2 weken voor de tijd kreeg ik te horen dat mijn contract niet verlengd zou worden..dus per 1 November was ik werloos. gelukkig had ik dit al voorzien en was ik dus al dingen aan het regelen. Dus nu heb ik een WW uitkering. Helaas schiet het nog niet echt op met het vinden van een baan..

Gelukkig dus toch ook wel een paar lichtpuntjes in 2010...  Aan één van de relaties heb ik toch nog wat nieuwe vrienden overgehouden; de komst van kleine Isis was natuurlijk geweldig, en Mystic heeft de hele heksenketel overleefd..dus een totáál rampzalig jaar was het niet... maar toch.. het merendeel..

Dus momenteel ben ik werkloos en single... dan kan het vanaf hier alleen nog maar beter gaan, toch?

Nog maar 25 dagen tot oud en nieuw... een nieuw jaar, nieuwe kansen en hopelijk leuke dingen!!


Erger dan dit jaar kan het niet worden lijkt me... :-p

Laat 2011 maar komen!